Huisdieren
Huisdieren
De monniksparkiet staat bekend om zijn intelligentie, nieuwsgierigheid en vriendelijkheid. Het houdt van mensen en vereist ruime interactie met mensen en voldoende mentale prikkels. Deze "kleine clown," hoewel vermakelijk om mee samen te leven en te bekijken, kan zichzelf soms in problemen brengen door uit zijn kooi te ontsnappen of zijn nieuwsgierigheid hem in gevaarlijke situaties te laten leiden. Deze avontuurlijkheid is slechts een van de vele feiten over de vogel die mensen die nooit met een hebben samengeleefd, kunnen verbazen.
In de natuur wordt de monniksparkiet het meest aangetroffen in gebieden die dichtbevolkt zijn door mensen. In gevangenschap gedijt deze vogel op menselijk gezelschap en is ervan afhankelijk. Hoewel sommige monniksparkieten enkele nesten bouwen, gebruiken ze meestal gemeenschappelijke nesten die over meerdere jaren zijn gebouwd en door meerdere paren vogels worden bewoond. Elk paar heeft zijn eigen ruimte met een aparte ingang. Monniksparkieten staan ook bekend om hun geselligheid en om intensieve socialisatie te nodig te hebben als jongeren. Als ze niet goed worden gesocialiseerd als jong, kunnen ze opgroeien tot luidruchtige vogels en mogelijk niet goed overweg met kleine kinderen.
De monniksparkiet staat ook bekend als de monniksparkiet of grijsborstparkiet. Volgens Pet Education verwijst een groot deel van de literatuur ernaar als een parkiet vanwege zijn lange staart, maar zijn persoonlijkheid komt meer overeen met die van de papegaai. Het heeft vier ondersoorten: Luch's of Boliviaanse grijsborstparkiet (Myiopsitta monachus luhsi), Paraguayaanse grijsborstparkiet (Myiopsitta monachus cotorra), Mendoza grijsborstparkiet (Myiopsitta monachus calilta), en de monniksparkiet (Myiopsitta monachus monachus).
Monniksparkieten zijn avontuurlijk en ongeluksgevoelig, en iedereen die er een bezit, moet speciale zorg dragen om het huis "papegaaienbestendig" te maken. Eigenaren moeten mogelijk de vleugels laten knippen en potentiële gevaren zoals aquaria en toiletten afdekken of blokkeren. Net als bij alle energieke dieren, richten monniksparkieten soms hun overtollige energie op zichzelf. Dit kan zich uiten in zelfverminking, waarbij de vogels hun veren trekken of plukken. In ernstigere gevallen, bekend als Monniksparkiet Verminkingssyndroom, kauwen de papegaaien in hun huid, wat ernstige en permanente schade kan veroorzaken. In dit geval moet de vogel door een vogeldierenarts worden gezien, die de fysieke en gedragsmatige oorzaken van de stoornis begrijpt en de beste behandeling kent.
Omdat monniksparkieten een gevaar kunnen vormen voor gewassen, verbieden sommige staten het bezitten, registreren of verkopen ervan. Andere staten staan het bezitten ervan als huisdier toe, maar alleen met een vergunning of alleen na het naleven van strikte criteria. Pet Education adviseert contact op te nemen met de lokale afdeling voor natuurbehoud of landbouwdepartment voordat u er een aanschaft. Volgens de Quaker Parakeet Society hebben de volgende staten beperkingen voor monniksparkieten: Californië, Colorado, Connecticut, Georgia, Hawaï, Kansas, Kentucky, Maine, New Jersey, New York, Tennessee, Vermont en Virginia.