Sicalis flaveola, ook wel de saffraanvink genoemd, is een Zuid-Amerikaanse tangaar die leeft in noordelijk Colombia, Peru, Ecuador, Venezuela, noordoost-Brazilië en centraal Argentinië. In het wild worden ze gevonden in licht beboste gebieden en open grasland. De energieke en territoriale aard van deze vogel maakt het een slechte keuze voor een binnenskooi, hoewel het een populaire toevoeging is aan gemengde volières. "Persoonlijkheden" van individuele vogels variëren, maar er zijn een paar fysieke en gedragskenmerken die gemeenschappelijk zijn aan alle vier ondersoorten van saffraanvinken.
Mannelijke kleuring en markeringen
- Het volwassen mannetje heeft een helder geel lichaam met een oranje kroon en zwarte markeringen op zijn rug en vleugels. Jonge mannetjes zijn bleker en kunnen worden verward met vrouwtjes. De kleur van het mannetje neigt ertoe te intensiveren tijdens het broedseizoen en wordt elk jaar rijker van kleur. Saffraanvinken hebben donkere ogen en grijs-bleke roze poten. De bovenste snavel is grijs-zwart, maar de onderste snavel is wit. Ze zijn ongeveer 5,5 tot 6 inch van kop tot staart.
Vrouwelijke kleuring en markeringen
- Vrouwtjes zijn doorgaans iets kleiner dan mannetjes, en volgroeide vrouwtjes zijn een doffer gekleurde versie van het mannetje. Binnen de ondersoort Sicalis flaveola pelzelni zijn vrouwtjes olijfbruin met zware donkere strepen. Vrouwtjes zijn over het algemeen minder agressief tegenover andere vogels dan mannetjes.
Gedrag
- Deze vogels zijn voornamelijk zaad- en graanetende, maar zullen ook verschillende insecten en planten eten, vooral tijdens het broedseizoen. Mannetjes saffraanvinken zijn zeer territoriale en zullen tot de dood vechten. Om deze reden worden ze soms gebruikt als vechtvogels in Zuid-Amerika. Ze houden van vliegen en genieten van baden. Het mannetje zingt waarschijnlijker dan het vrouwtje. Het lied is herhalend.
Broeden
- Paarvorming begint met het mannetje dat het vrouwtje achterna zit. Als ze hem accepteert, zal hij naast haar gaan zitten en "dans" en zingen. Saffraanvinken paren voor het leven. Saffraanvinken zijn "holenbroeders," wat betekent dat ze de voorkeur geven aan de binnenkant van een boom of een uitgeholde plek in struiken. De nesten die ze bouwen neigen ertoe vrij primitief te zijn. Alternatief zouden ze de verlaten nesten van andere vogels kunnen gebruiken. In gevangenschap leggen ze het meest waarschijnlijk eieren in grote nestboxen. Het vrouwtje bebroeit de eieren zelf terwijl het mannetje het nest bewaakt. Ze leggen drie tot vijf eieren, die bruin of wit met bruine vlekken kunnen zijn, twee tot drie keer per jaar, die na ongeveer 14 dagen uitkomen. Beide ouders voeden de kuikens, die na ongeveer twee weken beginnen te vliegen. Ze krijgen volwassen verenkleed op één tot drie jaar, waarbij mannetjes langzamer rijpen dan vrouwtjes. De saffraanvink bereikt geslachtsrijpheid op ongeveer 2 jaar oud. De vogels worden tot 10 jaar oud.
