Huisdieren
Huisdieren
Een postduif is een gedomesticeerde rotsduif die is getraind om berichten over te brengen. Alle duiven worden geboren met het aangeboren vermogen om hun weg naar huis te vinden. Sommige wetenschappers suggereren dat het magnetiet dat in snavels wordt gevonden als een kompas werkt in samenwerking met de magnetische velden van de aarde om de vogels georiënteerd te houden tijdens de vlucht. Anderen geloven dat de duiven bekende herkenningspunten, trekinstincten of reukzin volgen. Er is consensus dat homingduiven elke reis zonder problemen zullen voltooien tenzij ze interferentie ondervinden van dingen zoals mobieltorens, zonnevlekken of stormen, die ze van koers kunnen doen afwijken, of onderweg gewond raken of gedood worden. De postduif is ook over het algemeen nutteloos op mistige of bewolkte dagen.
De postduif is overwegend blauwgrijs met donkere banden op elke vleugel. Het weegt 113 tot 170 gram, is 33 tot 36 cm lang en heeft een vleugelspanwijdte van 64 cm. In de natuur kan het tot vier jaar oud worden, hoewel het in gevangenschap tot 30 jaar kan overleven. Het paart voor het leven en beide ouders grootbrengen de kuikens. Met training kan het 71 gram vervoeren en afstanden van 159 km heen en terug afleggen met snelheden tot 129 km per uur. Het eet noten, zaden, bessen en graan.
De Egyptenaren en Perzen gebruikten postduiven voor het eerst ongeveer 3000 jaar geleden. De koning van Perzië gebruikte ze om te communiceren met delen van zijn rijk. In Griekenland werden ze gebruikt om de winnaar van de Olympische Spelen aan te kondigen. Historisch gezien werden postduiven getraind om berichten eenrichtingsverkeer te dragen, richting huis, waarna ze over land werden vervoerd om zich voor te bereiden op een andere vlucht. Omdat duiven van nature naar huis zoeken, bedacht iemand dat het slimmer zou zijn om voedsel op de gewenste bestemming van het bericht te plaatsen. Het voedsel zou hen daarheen lokken en het natuurlijke homing-instinct hen terugbrengen. De betrouwbaarheid van de postduif is verbluffend geweest. Ze werden ooit gebruikt op postroutes en zelfs toevertrouwd met de levering van medicijnen. In 1977 werd een postdienst opgericht om laboratoriummonsters te vervoeren tussen twee Engelse ziekenhuizen. Elke ochtend tot 1983 leverden 30 postduiven mandjes met onbreekbare flesjes heen en weer.
Voor de radio werden postduiven vaak op slagvelden gebruikt door legers die met het hoofdkwartier moesten communiceren. Tijdens beide wereldoorlogen werden hokken voor de vogels achter de Amerikaanse linies gehouden. Ze waren uitgerust met een bel of zoemer zodat de soldaten wisten wanneer de duif terugkeerde. Berichten werden opgehaald en gestuurd naar aangewezen ontvangers via telegraaf, veldtelefoon of menselijke boodschapper. Sommige postduiven kregen de Dickin Medal toegekend, die het werk van dieren tijdens oorlog eerde.
Jonge vogels die nog niet hebben geleerd te vliegen, worden ongeveer twee weken in een afgesloten ruimte gehouden, waar ze worden gevoed en water krijgen om een associatie op te bouwen tussen thuis en voedsel. Zodra ze losgelaten worden, vullen ze steeds verder van het hok voordat ze terugkomen om te eten. Op het punt dat de vogels tot een uur weg zijn, beginnen trainers ze steeds langere afstanden in verschillende richtingen te vervoeren. Wekelijkse training wordt aanbevolen om de thuis-voedselverbinding te versterken.