Huisdieren
Huisdieren
Leverflukes infecteren veelal grazende dieren, maar kunnen ook worden overgedragen op andere soorten, inclusief mensen. Ingeslikte larven reizen naar de lever en planten zich voort in de galwegen, waarbij eieren in het spijsverteringsstelsel worden vrijgelegd, die vervolgens in de omgeving worden uitgescheiden.
Slakken eten fluke-eieren in de omgeving en verschillende larvenstadia verlopen binnen de slak. Jonge flukes komen uit slakken en encysten op gras, dat andere dieren eten. De ingeslikte juvenielen graven zich door de darm en naar de lever, waar ze zich voortplanten in de galwegen.
Enkele flukes veroorzaken geen klinische tekenen, maar veel flukes die samen migreren veroorzaken leverbeschadiging. Teken van beschadiging omvatten diarree, gewichtsverlier en geelzucht. De flukes maken dieren vatbaar voor secundaire bacteriële Clostridium-infecties, of Redwater, wat tot de dood leidt.
Ontlastingsonderzoek detecteert fluke-eieren, maar eiaantallen variëren van dag tot dag. Daarom kunnen herhaalde ontlastingsonderzoeken vereist zijn. Leverenzymanalyse detecteert galwegbeschadiging en orgaananalyse na de dood onthult volwassen flukes.
Verschillende medicijnen zijn beschikbaar als behandeling voor leverflukes, hoewel lange afwachtperioden vereist zijn voor vleesproducerende dieren. Sommige dieren hebben galverdunders of galwegchirurgie nodig om de juiste galwegfunctie te ondersteunen.
Het verwijderen van flukes uit geïnfecteerde dieren, het verminderen van slakkenpopulaties en het voorkomen van toegang tot besmette weiden zal de incidentie van leverflukes verminderen. Het koken van besmette waterdieren vóór consumptie voorkomt flukes bij katten, honden en mensen.