Bijen fokken is gecompliceerd. Om een genetisch archief te behouden, is het ideaal om te weten met welke vleugels de koningin gefokt heeft, en wanneer. Genetische selectie voor koninginnen die zwaar leggen, niet alleen vleugels leggen en resistent zijn tegen ziekten en plagen, gaat al eeuwenlang. De laatste decennia hebben enkele verbluffende vooruitgang gezien.
Voortplanting van de honingbij
- Eenmaal een koningin bij uit haar broedcel ontkiemt, moet ze uit de bijenkorven vliegen en fokken met een vleugel om vruchtbaar te worden. Tijdens haar paarvlucht zal ze met verschillende vleugels fokken voordat ze terugkeert naar de korf. Eenmaal ze gefokt heeft, verlaat ze de korf niet meer tenzij ze zwermt met duizenden werksters om zich te beschermen. Het lot van de vleugel na het fokken is kort. Een vleugel moet zich letterlijk binnenstebuiten keren om de spermatheca in de koningin te insereren, en sterft binnen minuten.
Natuurlijke fok
- De benodigde hulpmiddelen om natuurlijke koninginnen te kweken zijn simpel: korven om de bijenkolonie te huisvesten en een roker om de bijen te kalmeren voor het controleren van koninginnencellen. De bijenhouder die simpelweg koninginnen wil fokken voor eigen gebruik en lokale verkoop, zal de maagdelijke koninginnen laten vliegen en paren met beschikbare vleugels. Hybridisatie resulteert in robuuste stam. Korven om een koningin te kweken worden "nuc" genoemd voor nucleuskorven. Klein, ze zijn bevolkt met werksterbijen en raamwerk van broed niet ouder dan vier dagen. Zich zonder koningin bevindend, zullen de werksters speciale cellen uittrekken en de larven koninklijke gelei voeden, wat een koninginbij produceert.
Kunstmatige inseminatie
- In de jaren 1920 werd ontdekt dat een koningin bij kunstmatig geïnsemineerd kon worden, een procedure die volledige controle toeliet door de bijenhouder over de genetica van zowel koningin als vleugel. De benodigde hulpmiddelen voor kunstmatige inseminatie van een honingbij omvatten het gebruik van kooldioxide als sedatief, minuscule roestvrijstalen haken om haar open te maken en een spuit om het sperma in te brengen. Het is geen techniek voor de beginnende bijenhouder. In de jaren 1940 werd het verder verfijnd om de procedure de meeste keren succesvol te maken, wat fokkers in staat stelde grote sprongen te maken in het creëren van stammen bijen die productiever en resistent waren tegen ziekten als voulebroed en plagen als mijten.
Koningen kweken
- Koningen fokken kan in dezelfde korf als een bestaande koningin gedaan worden als een apparaat genaamd koningin uitsluiter gebruikt wordt. Een scherm met gaten klein genoeg om de werksters door te laten, maar niet de koningin, houdt de twee van elkaar gescheiden. Moderne bijenhouders vervangen hun koninginnen binnen twee jaar. Koninginnen kunnen tot negen jaar leven, maar na de eerste twee daalt hun eierenlegging met ongeveer een derde, wat leidt tot een kleinere, zwakkere kolonie. De koningin dicteert de aard van een kolonie, aangezien alle werksters haar nakomelingen zijn. Een agressieve koningin maakt een agressieve kolonie, en de vaardigheid van de koningin om ziekten te weerstaan kan leiden tot een gezonder kolonie. De meeste bijenhouders vinden het makkelijker en goedkoper om simpelweg een nieuwe koningin per post te bestellen bij een commerciële fokker. Voor sommigen is de uitdaging en het kennen van de genetische samenstelling van hun koloniën voldoende om ze te motiveren hun eigen fok te doen.
