Huisdieren
Huisdieren
In het begin van de 20e eeuw was walvisvaart nog steeds een winstgevende industrie. De Japanners hadden walvisstations, net als Noorse die de moderniseringsmethoden van walvisvaart al zo vroeg als 1906 adopteerden. De harpoengeweer verminderde het risico dat walvisvaarders liepen, simpelweg omdat het mannen toestond aan boord van het schip te blijven en niet in een klein bootje de walvis te volgen. Het begin van de 20e eeuw zag ook het gebruik van het exploderende harpoengeweer. Het exploderende harpoengeweer schoot explosieven op de walvis in een poging om het te slachten.
Walvisvaart is de jacht op walvissen voor hun spek en vlees. Walvisvaart gaat terug tot de 9e eeuw in Spanje. In de 19e eeuw was walvisvaart een eigen industrie geworden. Noorwegen, tijdens de bloei van de walvisvaartindustrie, creëerde het exploderende harpoengeweer. Walvisvaart werd zo populair en winstgevend dat sommige walvissen bijna uitstierven. In 1986 stelde de Internationale Walvisvaartcommissie een verbod in op alle commerciële walvisvaart, en dit is nog steeds van kracht vandaag.
Ondanks het verbod op commerciële walvisvaart dat in 1986 werd ingesteld, blijven Japan en Noorwegen walvissen jagen. De Japanners gebruiken wetenschappelijk onderzoek als dekmantel voor walvisvaart, terwijl Noren het verbod van de Internationale Walvisvaartcommissie negeren en hun eigen quota stellen als een industrie met IJsland. Alle drie de landen doden collectief 2.500 walvissen per jaar, nog steeds met behulp van de technieken die 100 jaar geleden werden gebruikt. Soorten die worden aangetast door Japanners, Noren en IJslanders omvatten vinvis, dwergvinvis, potvis, bultrug en sei. Inheemse walvisvaart gaat ook door in de Verenigde Staten, Groenland en Rusland.
De jacht op een walvis vereist zichtbaarheid, een goede kapitein en groot scherpzinnigheid. Alle drie zijn nodig om een walvis onmiddellijk te doden tijdens een jacht. Het weer kan een ramp betekenen voor een walvisvaartuig door de beweging van het schip niet toe te laten dat de schutter een goed schot op de walvis kan nemen met een harpoen. Een goed gericht schot kan de dodingstijd van de walvis met dagen verkorten. Ook het lijden dat de walvis doorstaat is minder wanneer de beweging van het schip en de schutter allemaal samenkomen voor een barmhartige dood van de walvis.
De meest gebruikte dodingmethode van een walvis is met het exploderende harpoen. De harpoen wordt afgevuurd vanaf een kanon bij de boeg van het schip. De kracht van de explosie kan de walvis van 30 m afstand doordringen. Zodra de granaat de walvis heeft doorboord, ontploft het, wat neuraal trauma veroorzaakt bij de walvis, uiteindelijk doden. Als het exploderende harpoen de walvis niet doodt, verwondt een niet-exploderend harpoen of geweer de walvis een tweede keer. De pijn die geleden wordt door walvisjacht is onduidelijk. Noorse walvisvaarders doden hun doelwit bij de eerste poging 81 procent van de tijd, terwijl Japanse walvisvaarders slechts een 40 procent eerste-schot dodelijkheidssnelheid hebben.