Inleiding
De blauwtonghagedis is het best te herkennen aan zijn helderblauwe tong. Hoewel inheems in Australië en Nieuw-Guinea, worden blauwtonghagedissen over de hele wereld als huisdier gehouden.
Feiten
- Blauwtonghagedissen, ook wel blauwtong-skinks genoemd, behoren tot het geslacht Tiliqua. Er zijn een aantal soorten en ondersoorten van blauwtonghagedissen.
Identificatie
- Blauwtonghagedissen worden doorgaans beschreven als lang lichaam, korte ledematen en stompe, driehoekige koppen. Ze hebben gladde, overlappende schubben, hoewel kleur en tekening per soort verschillen.
Gedrag
- Buiten het paai-seizoen brengen blauwtong-skinks het grootste deel van het jaar alleen door. Ze worden gekenmerkt als langzaam bewegende, relatief tamme reptielen. Een blauwtonghagedis onder dreiging kan echter reageren door zijn tong te tonen, te sissen en te bijten.
Voeding
- Blauwtong-skinks zijn alleseters en voeden zich met een grote verscheidenheid aan planten en insecten.
Voortplanting
- Afhankelijk van de soort krijgen vrouwtjes blauwtong-skinks worpen van één tot 20 jongen tegelijk. Blauwtonghagedissen worden levend geboren en zijn direct na de geboorte onafhankelijk.
In gevangenschap
- Blauwtong-skinks staan bekend om het zijn van onderhoudsarme, gemakkelijke huisdieren. Blauwtong-skinks in gevangenschap kunnen tot 20 jaar oud worden.
