Huisdieren
Huisdieren
Als een van de meest noordelijke staten van de VS, heeft Maine harde, lange winters die niet geschikt zijn voor bepaalde dieren. Vanwege het koudere klimaat worden er slechts 10 slangensoorten in de staat gevonden. De meest herkenbare soort van de 10 --- de gladde groene slang --- heeft een opvallende, heldere groene kleur die het onderscheidt van Maine's andere slangen.
De gladde groene slang is een slankgebouwde soort die tot ongeveer 2 voet lang wordt. Het kleine hoofd is over het algemeen net iets breder dan de nek. De slang heeft een opvallende, heldere groene kleur langs zijn rug met een bleker geel tot witte onderbuik. Zoals de naam suggereert, zijn de schubben van de slang glad. Juvenielen zijn over het algemeen bruin tot olijfkleurig maar worden over het algemeen groter naarmate ze ouder worden. Sommige volwassenen houden hun juveniele kleuring hun hele leven. Wanneer de slang sterft, vervaagt de combinatie van gele en blauwe pigmenten in zijn huid die de groene kleur maken. De gele kleur vervaagt als eerste, dus dode slangen worden blauw.
In tegenstelling tot de zwarte racer, die in de staat bedreigd is, is de gladde groene slang stabiel en waarschijnlijk in heel Maine te vinden. Buiten Maine strekt het zich uit van noordoostelijk Canada langs de Oostkust zo ver zuidelijk als Virginia en westwaarts naar Illinois. De kleuring geeft een aanwijzing voor het bevorzugde leefgebied van graslanden, waarin het gemakkelijk gecamoufleerd is. De slang wordt ook aangetroffen in beboste gebieden, waar het vaak onder stammen en stenen schuilt.
Als zo'n kleine slangensoort is de gladde groene slang voornamelijk insectivoor, voedend met krekels, kevers en spinnen. De slang voedt zich ook soms met kleine amfibieën. Het is een niet-giftige slang die zicht, geur en trillingen gebruikt om kleine prooien te vinden. De enige verdediging van de slang tegen predatoren is zijn camouflage en een muskete vloeistof die het kan afscheiden. Deze musk is onaangenaam maar geen zeer effectief afschrikmiddel, dus een scala aan roofvogels voedt zich met de slangen, net als vossen, wasberen en zelfs melkslangen, die ook inheems zijn in Maine.
De slangen zijn het grootste deel van het jaar solitair, maar zullen in groepen hiberneren met soortgenoten of van een andere soort. Het kweken brengt de slangen samen in het voorjaar tot de late zomer, waarbij het vrouwtje tussen de drie en 13 eieren legt in holen gemaakt door rottend vegetation. Uitkomen kan zo kort als vier dagen of zo lang als een maand duren. De levensduur van de gladde groene slang in het wild is onbekend, maar het oudste gevangen individu was 6 jaar oud.