Huisdieren
Huisdieren
Een schildpadscharnier is een gespecialiseerde anatomische aanpassing die de schildpad extra bescherming biedt tegen roofdieren. Het schild van de schildpad bestaat uit veel kleinere botten die meestal strak samengehecht zijn, een rigide structuur vormend – deze botten zijn bedekt met kleinere platen genaamd schubben. Bij een paar schildpaddensoorten zijn sommige botten alleen losjes verbonden door bindweefsel, wat een bewegelijk scharnier creëert.
Doosschildpadden (familie Emydidae, geslacht Terrapene) hebben een goed ontwikkeld scharnier in hun onderste (buik) schild – het onderste schild heet het plastron. Doosschildpadden hebben een enkel scharnier over het plastron. Het centrale deel van het plastron is verbonden met het bovenschild – de carapax – door een botbrug aan elke kant. Het scharnier loopt over de buik voor de brug, en stelt de schildpad in staat om zijn kop en poten in te trekken en het schild volledig te sluiten. Dit gedrag is zeer effectief tegen terrestrische roofdieren zoals wasberen en coyotes, en is een belangrijk voordeel voor doosschildpadden omdat ze een terrestrische soort zijn. Chinese doosschildpadden (familie Emydidae, geslacht Cistoclemmys) hebben ook een enkel, goed ontwikkeld scharnier over hun plastron en kunnen hun schild volledig sluiten.
Blanding's schildpadden (familie Emydidae, geslacht Emydoidea blandingii) hebben een enkel scharnier over hun plastron, wat hen in staat stelt hun schild enigszins te sluiten. Blanding's schildpadden zijn half-aquatisch, doorbrengen veel tijd in het water, en de mogelijkheid om hun schild volledig te sluiten zou niet hetzelfde voordeel bieden als voor een terrestrische soort.
Modderschildpadden (familie Kinosternidae, geslacht Kinosternon) hebben twee scharnieren over het plastron, vergelijkbaar met de rangschikking bij doosschildpadden. Echter, hun kleine plastron kan hun poten niet volledig bedekken, en daarom kunnen ze hun schild niet volledig sluiten. Modderschildpadden zijn primair aquatisch, dus de mogelijkheid om hun schild deels te sluiten is alleen een voordeel wanneer ze overwinteren of nestelen in terrestrische habitats.
Scharnierrugschildpadden (familie Testudinidae, geslacht Kinixys) maken hun naam alle eer. In tegenstelling tot andere schildpadden, die scharnieren op het plastron hebben, hebben schildpadden in dit geslacht gescharnierde carapaxes (bovenschilden). Dit scharnier stelt scharnierrugschildpadden in staat om hun schild over hun achterpoten en staart te sluiten ter bescherming tegen roofdieren. Het scharnier laat hen niet de voorzijde van hun schild sluiten – in plaats daarvan gebruiken ze hun beschubde voorpoten om hun kop te bedekken en te beschermen.
Verschillende andere schildpaddensoorten, waaronder grotenschildpadden (familie Testudinidae, geslacht Gopherus polyphemus) en mosschildpadden (familie Kinosternidae, geslacht Sternotherus) kunnen ook zwak gescharnierde plastrons hebben.