Huisdieren
Huisdieren
In het wild is het een feit dat sommige dieren roofdieren zijn en sommige dieren prooidieren. Maar de natuur heeft prooidieren niet zonder bepaalde vormen van verdediging gelaten. Camouflage is een dergelijk afweermechanisme. Sommige prooidieren hebben vacht of huiden die gepatroneerd en gekleurd zijn om hun omgeving na te bootsen, terwijl anderen, waaronder veel soorten kikkers en hagedissen, van kleur kunnen veranderen om aan hun omgeving aan te passen. De tomatenkikker, een helderrode kikker van Madagaskar, zou deze tactiek nuttig kunnen vinden, maar camouflage is niet een van de verdedigingsmechanismen van dit wezen.
De eerste verdedigingslinie van de tomatenkikker tegen een naderende roofdier is om te bluffen. Vrouwelijke tomatenkikkers, die groter zijn dan mannetjes, kunnen 3 tot 4 inch lang worden. Dit is al vrij groot voor een tropische kikker, maar de bedreigde tomatenkikker streeft ernaar om er nog groter uit te zien door zichzelf op te blazen. De tomatenkikker kan ook dood spelen in een poging om een roofdier af te schrikken.
Als een roofdier, meestal een slang, aanvalt nadat de tomatenkikker zijn lichaam heeft opgeblazen, kan de kikker overgaan op zijn volgende verdedigingslinie. Zijn lichaam begint een dikke, lijmachtige substantie af te scheiden die witachtig van kleur is. Deze kleverige substantie is niet noodzakelijk giftig, maar het komt om de tanden en in de mond van de roofdier, vaak dwingend het de tomatenkikker los te laten.
In veel gevallen is de kleuring van kleine dieren voldoende om roofdieren af te schrikken. Mannelijke tomatenkikkers zijn helder oranje, en vrouwtjes zijn rood, tinten die in het wild vaak gevaar en gif betekenen. Bij tomatenkikkers is dit een beetje een bluf. De kikkers zijn niet giftig genoeg om roofdieren te doden, hoewel de kleverige substantie die ze afscheiden de slijmvliezen van een roofdier kan irriteren.
Hoewel de tomatenkikker verschillende verdedigingslinies heeft tegen andere dieren, lijkt zijn meest bedreigende roofdier op dit moment de mens te zijn. Deze terrestrische kikkers leven in bosgebieden, en hun habitats worden ontbost. Gelukkig lijken twee van de drie soorten tomatenkikkers goed aan te passen aan gecultiveerde habitats zoals tuinen. Echter, Dyscophus antongilli, de derde soort, is momenteel bedreigd vanwege zowel ontbossing als de huisdierhandel, die te veel van de soort heeft verzameld.