Huisdieren
Huisdieren
Bijna 5.000 kikkersoorten leven op elk continent ter wereld, behalve Antarctica, met de hoogste concentratie in tropische zones, aldus Defenders of Wildlife. Kikkers zijn amfibieën, wat betekent dat ze op land en in water leven, waar ze hun leven beginnen als kikkervisjes. Kikkersoorten variëren per ecosysteem, maar alle kikkers gebruiken hun vocaliserende vaardigheden om hun territorium af te bakenen en om partners aan te trekken. Kikkers piepen, hameren, kwakken, tikken, zagen, thonkken, trillen, stampen, kraspen, klikken, yodelen; sommige klinken alsof ze schreeuwen.
Spring peepers kondigen de komst van de lente aan, met een hoge piep die lijkt op een schreeuw. Deze kleine kikkers verblijven in bossen en rond vijvers en moerassen in de Verenigde Staten en Canada. Ze verschijnen in hun omgeving en zijn bruin met "donkere lijnen die een tellende 'X' op hun rug vormen", aldus de website van National Geographic. Ze gebruiken hun plakkerige teenkussens om in bomen te klimmen, waar ze 's nachts roepen.
De coqui kikker is inheems in Puerto Rico. Zijn schreeuwachtige roep lijkt op het geluid van zijn naam. Deze zeer kleine kikker (34 tot 41 mm lang) is grijsachtig met grote rode ogen. Ze leven voornamelijk in bomen en geven de voorkeur aan vochtige omgevingen, waar ze van schemering tot dageraad zingen. De coqui kikker verschilt van de meeste kikkers op twee manieren: het mannetje bewaakt de eieren, die niet uitkomen als kikkervisjes, maar als volledig gevormde jonge kikkers naar buiten komen.
De Oostelijke grijze boomkikker heeft een zachte schreeuwachtige roep, alsof het doet alsof het bang is. Deze 3 inch kikkers kunnen van kleur veranderen, van felgroen naar grijs, een effectieve manier om roofdieren te ontwijken. Ze geven de voorkeur aan bosrijke gebieden, klimmen hoog in de bomen met hun plakkerige teenkussens en roepen naar elkaar. Net als verschillende andere kikkersoorten hebben ze het vermogen om de winter te overleven door de chemische samenstelling van hun bloed te veranderen.
De groene en zwarte pijlgifkikker heeft een dunne, hoge roep die klinkt als een verre schreeuw. Deze kikker is inheems in de regenwouden van Midden- en Zuid-Amerika en werd door mensen naar Hawaï geïntroduceerd. Hun huid is giftig, wat een effectieve manier is om roofdieren af te schrikken. Inheemse volkeren gebruiken traditioneel het toxin van deze en andere pijlgifkikkers om hun speren mee te bedekken voordat ze op jacht gaan. Het toxin veroorzaakt bijna onmiddellijke verlamming en dood.