Huisdieren
Huisdieren
De kikker is een primitieve overwinter. Hij Evolueerde ongeveer 360 tot 415 miljoen jaar geleden, en vandaag de dag bewonen ongeveer 4.600 verschillende soorten de aarde. Mensen veranderen de habitat van de kikker door invasoren en roofdieren in te voeren en de kikker te vangen voor laboratoriumexperimenten. Twee populaire favorieten voor wetenschappelijke studie omvatten de stierkikker en groene kikker. Hoewel ze er hetzelfde uitzien, hebben ze enkele duidelijke verschillen in fysieke uiterlijk, dieet, communicatie en habitat.
Een volwassen stierkikker meet 20 cm (8 inch), terwijl groene kikkers 10 cm (4 inch) meten. Groene kikkers hebben uitgesproken, uitstekende ogen; stierkikkerogen zijn dieper in het hoofd ingesteld en minder verhoogd. Groene kikkers hebben een verscheidenheid aan soorten met verschillende kleuren en markeringen, vergeleken met de standaard groene en bruine stierkikkerkleur. Een groene kikkers tympanum is duidelijker zichtbaar dan een stierkikker tympanum, die mengt met zijn lichaamskleur. De groene kikker heeft verhoogde dorsolaterale ruggen die over beide zijden van zijn poten lopen. Een stierkikker zijn ruggen wikkelen rond het tympanum (gehoorgang) en stoppen aan de basis van het gehoorgang.
Kikkers gebruiken vijf zintuigen om te jagen in hun omgeving: visueel, tactiel, akoestisch, trilling en chemisch. De agressieve volwassen stierkikker eet alles wat beweegt of in zijn mond past. Zijn dieet omvat slangen, vissen, kleine schildpadden, muizen, kleine watervogels, schaaldieren, waterkevers, libellenlarven, spinneween en andere ongewervelden. Onderzoek van de maaginhoud van een stierkikker onthulde een eetlust voor lentepepers, Amerikaanse padden en groene kikkers. Deze agressieve jumbo kikkers zijn cannibalen die hun eigen kikvorsjes en larven vaak opeten naast het eten van andere volwassenen binnen hun soort. De volwassen groene kikker eet insecten, wormen, kevers, bug, spinneween, mieren, mottenlarven, slakken en soms kleine kikkers en vissen.
Groene kikkers maken zes distincte roepen om paringsvrouwtjes aan te trekken, territorium te bewaken, of buren te waarschuwen voor roofdieren. Stierkikkers hebben drie distincte roepen: drie tot zes diepe kwaken om paringsvrouwtjes aan te trekken, een enkele parings-"gronk," en een duidelijk abrupte maar krachtige "bonk." In tegenstelling tot de lange "mmmwwong" van de stierkikker, klinkt de paringsroep van de groene kikker als een diepe, abrupte "guungk." Groene kikkers roepen klinken als een gepinde banjo "twang," terwijl de stierkikker klinkt als lucht die waait over de top van een frisdrankfles. Een stierkikker vocaliseert met diepe, rauwe, abrupte geluiden en zingt meestal niet in koor.
Stierkikkers prefereren grote, vegetatierijke vijvers, moerassen en meren met schaduwrijke bomen en struiken langs de oever, terwijl groene kikkers kleine vegetatieve bronnen of meren prefereren. Stierkikkers winterslapen in permanent zoet water, maar doorbrengen zomers in gevegetatieerde ondiepe vijvers. Groene kikkers prefereren stromen, sloten en weggansvijvers tijdens zomer en winter. Bij broeiplekken claimen mannetjes stierkikkers territoria door regelmatig aan de waterkant te zitten voor soms drie weken. Stierkikkers winterslapen, paren en jagen in water. Alleen tijdens torrenziale regenbuien, zullen ze hun oude habitat verlaten om naar nieuwe vijvers te zoeken. Groene kikkers doorbrengen tijd op het land dicht bij de waterkant of in ondiepe poelen.