Huisdieren
Huisdieren
Als algemene regel voelen zeehonden zich thuis in koude wateren van de Arctische en Antarctische. Hawaï is misschien niet de eerste plek waar je zeehonden verwacht. De Hawaïaanse monnikzeehond is de enige inheemse soort, en de noordelijke zeeleeuw is een zeldzame bezoeker buiten het broedseizoen.
De Hawaïaanse monnikzeehond is een middelgrote soort. Hij groeit 2,1-2,3 m lang en 180-270 kg zwaar. Vrouwtjes zijn groter dan mannetjes. Een stroomgevormd dier met torpedo-vorm. Lage vellen bij het hoofd lijken op een monnikskap; dit en de solitaire levensstijl gaven de naam. Als alle zeehonden: voorpoten zijn vinpoten, achterpoten dicht bij elkaar voor voortstuwingskracht.
De soort heeft een klein bereik, beperkt tot de noordwestelijke Hawaïaanse eilanden. Het is een schuw soort, dus vooral op onbewoonde atollen of eilanden met kleine menselijke populaties. Wanneer ze niet jagen, rusten ze op de warme zandstranden.
De zeehond jaagt in de oceaan, zoekend in kustkoralenriffen. Lievelingsvoedsel: vis, inktvis, kreeft, kreeft en paling. Ze zijn vlotte jagers, bewegen snel en grijpen prooi met hun bek tijdens zwemmen. Hoofdbedreiging: haaien. Mannetjes vallen soms vrouwtjes aan, wat dodelijk kan zijn. Monnikzeehonden raken soms in visnetten en verdrinken. Deze dreigingen hebben geleid tot de status 'bedreigd' en wettelijke bescherming.
In tegenstelling tot zeehonden in grote koloniës, leeft de Hawaïaanse monnikzeehond solitair, alleen samen tijdens broedseizoen. Paring: december tot augustus, dracht tot een jaar. Moeder werpt doorgaans één jong op land en is enige verzorger. Eerste 5-6 weken blijft moeder bij jong, voedt het en eet zelf niet. Moeders verliezen tot 90 kg tijdens opvoeding.
Hawaïaanse monnikzeehonden worden 25-30 jaar oud in de natuur.