Huisdieren
Huisdieren
Het meest opvallende kenmerk van de Lake Titicaca orestias is het opwaartse, bijna verticale gezicht en de mond, waardoor het hoofd hol lijkt. Het hoofd van de Lake Titicaca orestias neemt een derde in beslag van de totale lengte, die tot 27 centimeter kan bereiken in de volwassenheid. Lake Titicaca orestias zijn geelgroen van kleur met een okerkleurige bovenkant, en de schubben zijn licht in het midden. De kaak van de vis is zwart op de onderste helft, en de vinnen zijn zwart en geel gestreept.
Sinds 2010 wordt de Lake Titicaca orestias beschouwd als uitgestorven, maar nog in 2009 werd het als bedreigd beschouwd door de IUCN, of International Union for Conservation of Nature and Natural Resources, Red List of Threatened Species.
De soort wordt ervan uitgegaan dat hij is uitgestorven vanwege het onvermogen om te concurreren met de meerforel, of Salvelinus Namaycush, die dezelfde vis at als de orestias, of omdat de meerforel jonge orestias jaagde. Sinds 2010 bestaan meerforellen niet meer in het Titicacameer, maar kunnen ze worden gevonden in Zuid-Amerikaanse meren, waar ze naartoe zijn verplaatst om hun status te behouden.
Zoals de naam al zegt, werd de Lake Titicaca orestias alleen gevonden in het Titicacameer, dat het hoogst bevaarbare meer ter wereld is. Het meer ligt op de grens van Bolivia en Peru. Tijdens het koude seizoen werden jonge Lake Titicaca orestias gevonden in zeer diepe, rotsachtige delen van het meer. Lake Titicaca orestias waren carnivoren die vis, plankton en micro-ongewervelden aten in de litorale zone van het meer.
Het Titicacameer was ooit de thuisbasis van 23 soorten inheemse orestias, maar in de jaren 1960 werd de Lake Titicaca orestias al bedreigd geacht. Exemplaren van orestias werden voor het eerst genomen in de jaren 1930, maar er zijn er nog maar zeven over en deze bevinden zich in het Nationaal Natuurhistorisch Museum van Nederland.