Huisdieren
Huisdieren
Zoals gerapporteerd in National Geographic, stemmen genetici ermee in dat chimpansees de dichtstbijzijnde levende verwanten van mensen zijn, met 98% van hun DNA gemeen met mensen. Deze nauwe relatie is duidelijk bij het observeren van chimpgedrag, vooral tijdens agressieve confrontaties. Chimpansees proberen over het algemeen agressie te vermijden door gedragsmanipulatie, maar zullen zich zeker verdedigen indien nodig.
Chimpansees zijn zeer sociale dieren met een rigide sociale structuur. Mannetjes domineren altijd vrouwtjes, en elke gemeenschap bevat één mannetje dat de groep domineert. Gemeenschappen bevatten 15 tot 150 individuen die allemaal een sociale band delen en geneigd zijn om met elkaar overweg te kunnen, maar agressie komt vaak naar voren wanneer een mannetje het dominante mannetje uitdaagt of wanneer ze worden geconfronteerd met buitenstaanders die proberen het territorium van de gemeenschap te betreden. Wanneer ze worden geconfronteerd met een vijandelijke ontmoeting, hangt de zelfverdediging van een chimpansee af van zijn sociale positie vergeleken met zijn rivaal.
Wanneer de chimp die de confrontatie initieert, een superieure sociale positie heeft binnen de gemeenschap, zal het niet-dominante chimp duidelijke tekenen van onderwerping vertonen om de agressor te sussen en de situatie te ontmantelen, waardoor een totale aanval wordt vermeden. Het slachtoffer zal proberen zo klein en niet-bedreigend mogelijk te lijken door over te leunen, het hoofd te buigen en te hurken. Het slachtoffer kan naar de agressor toe bewegen met een zogenaamde angstglimlach op zijn gezicht en vaak onderdanige geluiden maken, zoals grommen of fluiten. Als het slachtoffer sterk gestrest is, kan hij piepen of schreeuwen en zijn rug toewenden aan de agressor als een blijk van vertrouwen.
Vaagelijk daagt een inferieur mannetje het dominante mannetje uit om de controle over de gemeenschap te proberen te krijgen. Wanneer de alfanmale wordt aangevallen door een inferieur, zal hij proberen zo groot en krachtig mogelijk te lijken, een schouwspel genaamd een dominantievertoon. Hij zal rechtop staan of zeer snel naar het uitdagende mannetje rennen, met handen en voeten op de grond slaan om de voetstappen van een veel groter wezen na te bootsen. Hij zal vaak hoepen en schreeuwen en vaak stenen en takken gooien in een blijk van macht.
Wanneer een buitengroep een gemeenschap uitdaagt voor de controle over haar land, zullen de meeste leden van de gemeenschap meedoen aan het vertoon, meestal met uitzondering van moeders met zeer jonge jongen. De volwassen mannetjes zullen de grenzen van het territorium patrouilleren en leden van rivaliserende groepen confronteren die op hun land ronddwalen. De patrouillegroep zal rechtop staan en hoepen of blaffen, zoveel mogelijk lawaai maken om het alsof er meer van hen zijn dan er zijn. De indringers zullen over het algemeen terugkeren naar hun eigen territorium, maar als ze dat niet doen, leidt agressie meestal tot gevolg.
Wanneer de verschillende methoden van intimidatie en vermijding van een chimpansee onwerkzaam zijn, zullen ze terugvallen op agressie. Totale niet-jachtaanvallen die resulteren in de dood van een of meer strijders zijn zeer zeldzaam in het dierenrijk en zijn bijna exclusief het domein van chimpansees en mensen. Chimpansees staan erom bekend rivaliserende territoria te overvallen, andere chimpansees te doden en voedsel te stelen. Wanneer een chimpansee vastbesloten is om te vechten, zal hij recht op zijn tegenstander afrennen en zich met zijn armen vastklampen. Ze rollen en worstelen, slaan elkaar met handen en voeten, en bijten zelfs. Het slachtoffer sterft meestal niet op het moment van de gevecht maar geeft de overwinning op en rent weg. Zijn wonden zullen ontsteken, en de dood treedt meestal op dagen of weken later op als gevolg van infectie.