Het interieur van zowel de hond als de menselijke knie bevat een paar ligamenten die de botten boven en onder het kniegewricht met elkaar verbinden en ze stevig bij elkaar houden. Bij de mens worden deze ligamenten het voorste kruisband en het achterste kruisband genoemd. Dezezelfde twee ligamenten, die dezelfde functie vervullen in de knie van de hond, worden de schedel kruisband en de staart kruisband genoemd.
Structuur van de knie
- De knie is het flexibele gewricht tussen het grote bot van het bovenbeen – het dijbeen – en de twee kleinere botten van het onderbeen – het scheenbeen en het kuitbeen. Het met elkaar verbinden van deze botten is een set van vier ligamenten, die taaie strengen bindweefselvezels zijn met touwachtige kenmerken. Twee van deze ligamenten liggen buiten het gewricht zelf en twee anderen zitten in het gewrichtskapsel.
Ligamentnamen weerspiegelen hun anatomische positie
- Wanneer anatomisten voor het eerst de ligamenten van de knie noemden, verwezen ze naar hun anatomische positie. In de menselijke knie kruisen de interne ligamenten elkaar, waarbij één voor de ander ligt, en worden daarom het voorste kruisband genoemd, wat Latijn is voor voorover kruisende ligamenten, en het achterste kruisband, wat Latijn is voor achterover kruisend ligament. Dit weerspiegelt onze oprechte houding.
Hondenligamentnamen weerspiegelen hun vierpotige houding
- Omdat honden niet oprecht staan, zou hun naar voren gerichte, of voorste oppervlak, niet hetzelfde zijn als dat van een mens. In plaats daarvan is het naar voren gerichte oppervlak van een hond de kop. Anatomisten verwijzen naar de kop als de schedelregio. Omdat het naar voren gerichte oppervlak van de hond het schedeloppervlak is, wordt het ligament in de knie dat voorover kruist de schedel kruisband genoemd, niet het voorste kruisband zoals bij mensen.
CCL letsels zijn veelvoorkomend
- CCL letsels zijn vrij veelvoorkomend bij gedomesticeerde honden. Net als bij mensen is het scheuren van het CCL vaker bij teefjes. Honden met overgewicht lopen ook meer risico op letsel aan het CCL. Grote rassen zijn gevoeliger dan kleine rassen. Als het onbehandeld blijft, zal een gescheurd CCL na verloop van tijd blijven degenereren. Bij kleine CCL letsels wordt rust en beperkte lichamelijke activiteit aanbevolen. Bij ernstigere scheuren of volledige rupturen kan een operatie nodig zijn.
