Huisdieren
Huisdieren
Hondsdolheid is een virale ziekte die kan worden overgedragen van wilde dieren op huisdieren, vee en zelfs mensen. Het hondsdolheidvirus is aanwezig in het speeksel van geïnfecteerde dieren en wordt overgedragen door direct contact met geïnfecteerde afscheidingen, zoals bij een beet. Zodra een persoon of dier is besmet, verspreidt het virus zich naar de hersenen en veroorzaakt het ontsteking en bijna altijd de dood.
De eerste manier om een dier op hondsdolheid te testen is om elk teken en symptoom te observeren dat op hun infectie kan wijzen. Omdat het hondsdolheidvirus relatief langzaam werkt -- symptomen ontwikkelen zich drie tot zes weken na besmetting -- kunt u een progressie van de symptomen observeren. Ten eerste kunt u een verandering in het gedrag van geïnfecteerde dieren opmerken. Bijvoorbeeld, een normaal vriendelijke hond kan teruggetrokken worden, of nachtdieren zoals stinkdieren kunnen plotseling actief worden overdag. Vervolgens begint de "woeste" hondsdolheidfase, waarin geïnfecteerde dieren andere dieren zullen aanvallen en bijten. De laatste fase wordt de "stomme" hondsdolheidfase genoemd, en veroorzaakt dat geïnfecteerde dieren verlamd raken en sterven.
Volgens animalhealthchannel.com is de enige manier om 100 procent zeker te weten dat een dier hondsdolheid heeft, om een directe fluorescent antilichaamtest (dFA) uit te voeren op de hersenen van het dier. Deze test staat bekend als de snelste en meest betrouwbare test voor hondsdolheid en is met succes meer dan 40 jaar gebruikt. Helaas voor het dier kan deze test alleen worden uitgevoerd nadat het dier is geëutaneerd. Andere testen die geen eutanasie vereisen, omvatten een onderzoek van het serum, ruggenmergvocht en speeksel van het dier, maar ze zijn niet volledig nauwkeurig.
Omdat geïnfecteerde dieren hondsdolheidvirusantigenen hebben, kan de dFA-test hersenweefsel analyseren en zien of het reageert op hondsdolheidantilichamen. De dFA-test werkt door fluorescente hondsdolheidantilichaammoleculen in de hersenen van het dier te brengen. De moleculen binden aan de virusantigenen en gloeien wanneer ze onder een fluorescent microscoop worden geplaatst. De dFA-test is ook gevoelig genoeg om de aanwezigheid van hondsdolheidantigenen in de huid te detecteren, maar alleen een analyse van hersenweefsel kan de aanwezigheid van het hondsdolheidvirus met zekerheid bevestigen.
Om de verspreiding van hondsdolheid te stoppen, moeten huisdieren of wilde dieren die verdenking op hondsdolheid hebben, zo vroeg mogelijk worden gediagnosticeerd. Als u een verdacht uitziend dier ziet, nader het dan niet -- neem contact op met een dierenbeschermingsinstantie. Als u gebeten of gekrast bent door een wild dier, was het gebied onmiddellijk met zeep en water gedurende 5 opeenvolgende minuten en bel uw arts. Mensen kunnen worden behandeld met postexpositieprofylaxe, maar alleen als het wordt toegediend voordat de eerste hondsdolheidssymptomen verschijnen.
Een goede manier om te voorkomen dat dieren besmet raken met hondsdolheid, is om hen een hondsdolheidvaccin te geven. Er zijn verschillende effectieve hondsdolheidvaccins beschikbaar voor honden, katten, fretten, schapen, runderen en paarden. Uw huisdier laten vaccineren is cruciaal, aangezien het het beschermt tegen wilde dieren die hondsdolheid kunnen hebben en met het dier in contact kunnen komen. Zelfs honden en katten die binnen blijven, moeten worden gevaccineerd, omdat er altijd een kans is dat ze kunnen ontsnappen of dat andere besmette dieren uw huis binnenkomen.