Huisdieren
Huisdieren
Wobblers syndroom of wobbler ziekte is een collectieve term die verwijst naar veel verschillende wervelkolomstoornissen die veelvoorkomend zijn bij grote en reusachtige hondenrassen en in bepaalde paardenrassen. De symptomen zijn beenzwakte en onhandig, of "wankelend", lopen dat kan leiden tot paralyse. De meeste van de stoornissen die als wobblers worden beschreven, worden veroorzaakt wanneer de cervicale (nek) wervelkolom gecomprimeerd is en geen duidelijke signalen meer naar de poten kan sturen. Bij honden heet het ook cervicale spondylolisthesis, cervicale spondylomyelopathie, cervicale wervel onstabielheid en cervicale wervelmalformatie. Bij paarden heet het soms Wobbler's Syndrome.
Afhankelijk van de oorzaak, kunnen onbehandelde dieren eruitgroeien of zich verbeteren, maar hun symptomen zijn meer geneigd te stabiliseren of te verergeren. Volgens Bruce R. Wittels, DVM, van de United Kingdom German Shepherd Dog Helpline, kunnen gevallen die verergeren maar niet behandeld worden of te conservatief behandeld worden, het dier pijn, ernstige bewegingsproblemen of paralyse veroorzaken.
Als uw huisdier wobbler symptomen heeft, breng haar dan naar de dierenarts. Zij kan een ernstige aandoening hebben die direct behandeling nodig heeft. Als ze ouder is dan een jaar, breng haar dan onmiddellijk naar de dierenarts – zonder behandeling kan ze permanent gehandicapt raken.
Er zijn twee grote soorten wobblers syndroom – langzame aanvang en acuut, of plotselinge aanvang.
Langzame aanvang symptomen tonen zich meestal wanneer een hond tussen de drie en twaalf maanden oud is, volgens Wittels. De hond kan erg onhandig worden op gladde oppervlakken, vallen bij het draaien en zijn achterpoten iets slepen tijdens het lopen. Hij kan een zwaaiende gang hebben, met wijd uitslagende achterpoten. De symptomen worden meestal erger, maar langzaam.
Acuut wobblers gebeurt meestal bij huisdieren van vijf tot zeven jaar oud, zegt Wittels. Als uw volwassen hond wobbler symptomen vertoont en nekpijn heeft, betekent dit waarschijnlijk dat ze een wervel heeft gebroken of een uitsteekende schijf in haar nek heeft. Zij kan onmiddellijk behandeling nodig hebben om permanente ruggengraatschade te voorkomen.
Langzame aanvang wobbler symptomen gebeuren meestal omdat de nekwervels gemalformeerd, gemaloccludeerd (niet correct op elkaar aansluitend), of een te smalle opening hebben voor de wervelkolom, volgens het Textbook of Small Animal Surgery (Douglas Slatter, 2002). Symptomen kunnen ook veroorzaakt worden door defecte nekskraakbeen, of omdat de opening aan de basis van de schedel van de hond, waar de wervelkolom ingaat, te klein is. Soms zijn de wervels van de hond te snel gegroeid, of heeft de hond een groot, zwaar hoofd en zwakke nekbanden. Al dergelijke problemen oefenen druk uit op het ruggenmerg waar het door de nekwervels gaat, knijpend de zenuwen zodat ze niet goed functioneren en geen goede signalen naar de poten van de hond kunnen sturen.
Bij acuut wobblers ziekte, zullen onbehandelde honden waarschijnlijk snel achteruitgaan. In de meeste gevallen zullen ze ergerende pijn in de nek op de letselplaats ervaren en gevoeligheid of pijn in de achterpoten ontwikkelen. De "wankelende symptomen" zullen snel verergeren, en de hond kan gedeeltelijke of volledige paralyse van de achterpoten ervaren in zo kort als een paar uur tot een paar dagen. Het is zeldzaam dat een onbehandelde hond verbetert over de tijd.
Bij langzame aanvang wobblers ziekte die te wijten is aan snelle groei met een hoog-mineraal en/of hoog-eiwit dieet, kunnen onbehandelde honden over de loop van enkele maanden verbeteren naarmate hun cervicale wervels vergroten. Echter, honden met een genetische predispositie voor de aandoening zullen waarschijnlijk doorlopende of verergerende ontsteking van het ruggenmerg ervaren, wat leidt tot stabilisatie of verergering van symptomen. Als de symptomen verergeren, zullen de honden meer ledemaatcontrole verliezen en kunnen periodes van achterbeenparalyse ervaren. In de ergste gevallen wordt deze paralyse permanent. Ze kunnen ook gevoeligheid of pijn in de achterpoten ontwikkelen. Als dit het geval is, kan de hond onvoorspelbaarder of agressiever worden door gevoeligheid voor anders comfortabele aanraking, of door chronische pijn.
Deze rassen zijn het meest geneigd om wobbler ziekte te ontwikkelen:
Bij paarden beschrijft de naam veel aandoeningen die loopstoornissen veroorzaken. Veelvoorkomende symptomen zijn zwakke achterhand, knikken in de fetlocks, en in ernstige gevallen, vallen. De symptomen kunnen te wijten zijn aan genetische aandoeningen zoals equine wobbles anemie, of bot- en groeistoornissen die vergelijkbaar zijn met die wobblers bij honden veroorzaken.
Onbehandeld, kunnen symptomen die te wijten zijn aan groeistoornissen verbeteren naarmate het paard uitgroeit tot volwassenheid, maar ze zijn meer geneigd te stabiliseren of te verergeren als het paard niet ten minste conservatieve behandelingen ontvangt, volgens Slatter. Symptomen die te wijten zijn aan botstoornissen of aangeboren zwakte zullen waarschijnlijk over de tijd verergeren zonder behandeling. In beide gevallen zal het onbehandelde paard onhandiger en steeds zwakker in de achterhand worden. Knikken zal in sommige gevallen ook toenemen. Het paard zal vaker vallen en het wordt onveilig om het paard te rijen. Het paard kan pijn in de achterpoten ontwikkelen. Het paard kan ook onvoorspelbaarder of agressiever worden door chronische pijn.
In gevallen van equine wobbles anemie, zijn er momenteel geen bekende behandelingen. Het paard verliest controle over zijn ledematen, meestal over de loop van enkele maanden, tot het volledige ledematenparalyse ervaart.
Deze rassen zijn het meest geneigd om wobbler ziekte te ontwikkelen: