Huisdieren
Huisdieren
De meeste mijten zijn te klein om met het blote oog te zien, maar de marteling die deze parasieten op honden kunnen uitoefenen, is disproportioneel ten opzichte van hun grootte. Als uw huisdier zo fel krabt dat hij bloed trekt, maar u geen bewijs van vlooien ziet, is mijt-geïnduceerde huidaandoening, ook wel schurft genoemd, een mogelijke reden. Behandelingen variëren afhankelijk van de hond, het type schurft en de ernst van de symptomen, maar naast het doden van mijten op het lichaam van de hond, moet u altijd grondige decontaminatie van de binnenruimte meenemen.
Sommige mijten graven zich in, maar die zich thuis voelen in de oren van honden, doen dat niet, ze blijven op het oppervlak van de huid in de gehoorgang, voeden zich met oorsmeer en huidcellen, en veroorzaken schilfers en dikke, roodbruine korsten. Sommige honden lijken er niet van te merken; anderen kunnen allergische reacties ontwikkelen. De beestjes kunnen ook naar andere delen van het lichaam migreren, typisch de nek, kuit en staart. Als ernstige plaag onbehandeld blijft, kunnen ernstige complicaties, inclusief gescheurde trommelvliezen, optreden. Oormijten worden gemakkelijk verspreid door contact, dus als één dier in een huishouden met meerdere huisdieren ze heeft, moeten alle dieren worden behandeld. Menselijke besmetting is mogelijk maar zeldzaam.
Sarcoptische schurft, ook wel schurft genoemd, wordt veroorzaakt door mijten die zich in de huid graven en zich daar voortplanten. In het beste geval veroorzaakt deze plaag intense jeuk; in het ergste geval verergert een allergische reactie het probleem. Een van de meest voorkomende huidaandoeningen bij honden, de eerste tekenen van sarcoptische schurft verschijnen doorgaans op de buitenste oren, ellebogen en buik, maar zonder behandeling kunnen ze uiteindelijk het hele lichaam bedekken. Honden krabben zo hard dat ze zichzelf kunnen verminken, waardoor secundaire huidaanvallen worden uitgenodigd. Samen veroorzaken de mijten en het krabben plekkige haaruitval en vorming van korsten op de huid. Sarcoptische schurft is besmettelijk onder honden en kan ook worden overgedragen aan mensen.
De drie variëteiten van demodex of demodectische mijten die betrokken zijn bij dit type schurft, ook wel demodicosis genoemd, brengen hun volledige levenscyclus door in de haarfollikels en talgklieren van hun hondengastheer. Een bescheiden populatie is niet schadelijk – puppy's krijgen ze van hun moeders en milde verergeringen bij oudere honden genezen gewoonlijk zonder behandeling. Maar volgens "The Merck Veterinary Manual", wanneer dierenartsen volwassen honden zien die lijden aan algemene demodicosis, moeten ze testen op onderliggende aandoeningen zoals immuunsysteemstoornissen. Kanker, diabetes en ondervoeding zijn andere mogelijke schuldigen. Deze vorm van schurft vereist een agressievere behandeling gedurende een langere periode om op te lossen, vaak een maand of twee nadat de mijten niet langer in huidschrapsel verschijnen. Canine schurft is niet besmettelijk voor mensen of niet-hondendieren.
Als u iets ziet dat lijkt op roos op de nek en rug van uw puppy, verdenk dan een zeer besmettelijke soort schurft die omgangstaal "lopende roos" wordt genoemd. De reden voor de naam: Terwijl de cheyletiella mijten onder de "roos" rondlopen, bewegen de huidschilfers ook mee. Kijk beter en u ziet ook de rode bulten van een uitslag. Omdat vlooienmiddelen deze specifieke mijten doden, en de meeste mensen hun honden beschermen tegen vlooien, wordt deze vorm van schurft minder gebruikelijk, maar het verspreidt zich gemakkelijk onder puppy's in kennels en dierenwinkels. Niet alle puppy's vinden de uitslag jeukerig, maar alle die contact hebben gehad met een besmet dier, inclusief mede-huisdieren in huizen, moeten wekelijks gedurende zes tot acht weken worden behandeld. Deze mijten kunnen ook een jeukende rode uitslag op de menselijke huid veroorzaken.