Huisdieren
Huisdieren
Sarna is het Spaanse woord voor schurft, een huidaandoening veroorzaakt door mijten; deze mijten zijn verwant aan spinnen. Schurft kan gelokaliseerd zijn in kleine gebieden op het lichaam of over het hele lichaam van de hond zitten. Er zijn drie typen schurft: demodectische schurft, cheyletiella schurft en sarcoptische schurft. De laatste staat ook bekend als schabiek. De drie verschillende soorten schurft worden veroorzaakt door drie verschillende typen mijten.
Demodex canis is de naam van de mijt die demodectische schurft veroorzaakt. Het is te klein om zonder microscoop te zien. Deze mijten worden veelvoorkomend gevonden in de poriën van puppy's zonder enige symptomen te veroorzaken. Het is niet bekend wat ervoor zorgt dat dit type schurft opeens symptomen vertoont. Als er kleine plekken met uitdunnen van het haar zijn rond de mond, ogen en voorpoten, kan de demodectische schurft zichzelf binnen drie maanden corrigeren. Echter, als het zich verspreidt naar de rest van het lichaam van de hond, heeft het veterinaire behandeling nodig. Het zal de huid wond, korvig en vochtig maken.
Cheyletiella schurft wordt veroorzaakt door een roodachtige mijt die groot genoeg is om onder een vergrootglas te zien. Dit type schurft wordt ook wel lopende roos genoemd vanwege de roos die over de vacht van de hond stofwolkt. Het veroorzaakt alleen milde jeuk bij de hond. Cheyletiella schurft is zeer besmettelijk, maar is van korte duur. De mijt sterft snel nadat hij de gastheer heeft verlaten.
Sarcoptische schurft staat ook bekend als schabiek. Het wordt veroorzaakt door een microscopische mijt. De vrouwtjes graven zich in de huid in om eieren te leggen. Nadat de eieren zijn uitgebroeid, groeien de mijten uit tot volwassen exemplaren, en de vrouwtjes kunnen na ongeveer drie weken beginnen met het leggen van eieren. Mensen kunnen ook schabiek oplopen. Echter, de mijten kunnen geen eieren leggen in menselijke huid; daarom duurt de schabiekinfectie niet erg lang. Schabiek veroorzaakt intense jeuk bij honden wanneer de vrouwtjes beginnen te graven. Het veroorzaakt ook haaruitval en vochtende wonden, en het kan leiden tot een secundaire infectie.
Cheyletiella en gelokaliseerde demodectische schurft hebben mogelijk geen behandeling nodig omdat ze vanzelf kunnen weggaan. Behandeling voor schurft omvat vaak een geneeskrachtig bad. De ernstigere gevallen van demodectische schurft kunnen worden behandeld met een topisch insecticide dat de mijten doodt. Sarcoptische schurft wordt behandeld met twee doses Ivermectin met twee weken tussenpozen om de eieren aan te pakken die na de eerste dosis uitkomen. Steroïden kunnen ook worden voorgeschreven om de jeuk tijdelijk te helpen. Antibiotica kunnen nodig zijn om een secundaire infectie te verhelpen.
De beste manier om het risico op schurft te verminderen is om de hond schoon, gezond en gelukkig te houden. Mijten kunnen niet lang genoeg overleven in schone omstandigheden om een hond te infecteren. Ervoor zorgen dat de hond minstens een keer per jaar door een dierenarts wordt gezien, helpt ook bij het vroegtijdig opsporen van schurft, of enige andere huidaandoening, zodat het veel gemakkelijker te behandelen is.