Huisdieren
Huisdieren
De meest voorkomende soort schurftmijten zijn microscopische parasieten genaamd sarcoptes scabiei. Deze schurftmijten dringen de gezonde huid van dieren binnen, hoewel de meest voorkomende soort mijt, bekend als "schurftmijten", voornamelijk op honden leeft. Mensen, katten en andere dieren hebben hun eigen soort mijtensoort in dezelfde familie. Zodra schurftmijten de huid zijn binnengedrongen, kunnen verschillende problemen optreden – van haaruitval en jeuk tot ernstigere ziekten als gevolg van infectie van de wonden. Schurftmijten kunnen alle rassen honden besmetten.
De enige manier voor een hond om besmet te raken met schurftmijten is om in de buurt te zijn van een andere hond die de mijten heeft. Schurft verspreidt zich gemakkelijk van de ene hond naar de andere op plaatsen waar honden bijeenkomen, zoals puppy fokkerijen, asielen en dierenwinkels. Besmettingen komen ook veel voor onder zwerfhonden die samen rondzwerven. Het is belangrijk om op te merken dat mijten een paar dagen zonder gastheer kunnen leven als ze losgeraakt zijn van hun gastheer, dus het is mogelijk voor een hond om besmet te raken met schurftmijten, of er nu direct contact is geweest met een besmet dier of niet.
Mijten kunnen hun hele leven op een hond doorbrengen. Het vrouwtje de mijt zal zich een weg graven en tunnel onder de huid van een hond en eieren leggen terwijl ze reist. Nadat het vrouwtje haar eieren heeft afgezet, sterft ze. Binnen een week kiemen de eieren. De larven beginnen hun leven met zes poten en groeien vervolgens nog acht extra poten als ze de nimf stadium bereiken. De nimf vervelt dan tot een volwassen schurftmijt. Al dit gebeurt in de gangen en tunnels onder de huid van de hond. Volwassen mijten paren en het proces begint opnieuw. De levenscyclus van een schurftmijt is ongeveer drie weken.
Een hond die schurftmijten heeft, zal ernstige jeuk hebben. Jeuk is meestal rond de oren, borst, buik, oksels, jarretels en ellebogen – of gebieden met de minste haargroei. Uiteindelijk zal de besmetting groeien en kan het zich over het hele lichaam van de hond verspreiden. Haaruitval zal optreden en kleine rode puistjes zullen ontstaan. Deze veranderen uiteindelijk in geel-verkraste zweren. Honden met schurftmijten zullen zich verschrikkelijk ongemakkelijk voelen en constant aan zichzelf krabben. Omdat de jeuk van de graven van de schurftmijten zo intens is, kunnen honden de geïnfecteerde gebieden ruw krabben. Dit trauma aan de huid kan leiden tot nieuwe wonden en infecties.
Het kan twee tot drie weken duren voordat een hond begint met het vertonen van extreem krabben. De meeste huisdier-eigenaren nemen aan dat de hond een allergische reactie heeft op iets. Elke hond die intensief krabt, moet naar een dierenarts worden gebracht zodat een huidafschrabing kan worden uitgevoerd om te zien of schurftmijten de oorzaak van de jeuk zijn. Zelfs als er geen mijten in de afschrabing verschijnen, zullen de meeste dierenartsen de hond als voorzorgsmaatregel behandelen voor schurftmijten.
De meeste honden die worden behandeld voor schurft zullen haar kort geknipt krijgen. Vervolgens wordt een speciaal bad, shampoo of topische behandeling aangebracht om de schurftmijten te doden. Deze behandeling wordt over het algemeen na vier weken herhaald om eventueel net uitgekomen mijten te doden. Naast het bevrijden van de hond van de mijtbesmetting, moet de slaapplaats en omgeving van de hond worden behandeld met een residueel insecticide, zoals permethrine. Als er andere dieren in huis zijn, moeten ze worden behandeld voor schurftmijten, of ze nu symptomen van besmetting vertonen of niet.