Huisdieren
Huisdieren
Oudere katten zijn vatbaar voor schildklieroveractiviteit. Het wordt meestal veroorzaakt door een goedaardige tumor die de schildklier vergroot en het ertoe brengt overtollige hoeveelheden van een hormoon genaamd thyroxine te produceren, dat vervolgens in de bloedbaan terechtkomt. Dit stuurt het metabolisme van de kat in overdrive en kan problemen veroorzaken voor veel andere organen, inclusief de lever.
Een kat met schildklieroveractiviteit kan meer eten, drinken en plassen en toch gewicht verliezen. Het kan braken of diarree hebben, en zijn vacht ziet er rommelig uit. Moeilijk ademhalen en versnelde hartslag zijn andere tekenen. Aangezien oudere katten enkele van deze symptomen vertonen, kunnen ze worden afgedaan als normaal ouder worden, maar de kat moet naar een dierenarts. Onbehandelde schildklieroveractiviteit kan leiden tot hartfalen en de dood.
Een dierenarts zal een bloedpaneel uitvoeren om schildklieroveractiviteit te detecteren, en het zal de status van de andere organen onthullen. Rode en witte bloedcelwaarden kunnen verhoogd zijn, en de kat kan abnormaal hoge leverenzymen vertonen.
Alle levercellen (hepatocyten) bevatten een beetje vet uit het dieet van de kat in de vorm van vetzuren, triglyceriden en cholesterol. De lever verwerkt deze in de bloedbaan als energie. Een gezonde lever hoeft geen vet op te slaan.
Schildklieroveractiviteit draagt bij aan hepatische lipidoze, waar meer vet dan de lever kan verwerken wordt opgeslagen, wat leidt tot triglycerideophoping. Niemand weet precies wat ongebalanceerde leverfunctie bij katten veroorzaakt, maar het is vaak secundair aan schildklieroveractiviteit, vooral als ze obesitas hebben. Het resultaat is een kettingreactie die insuline en glucosespiegels beïnvloedt en kan leiden tot diabetes mellitus. Maar het leidt niet tot volledig leverfalen.
Gelukkig behoren levercellen tot de weinige in het lichaam met het vermogen te regenereren. Zodra de schildklieroveractiviteit onder controle is, geneest de lever zichzelf en herstelt het evenwicht.
Schildklieroveractiviteit kan worden behandeld met radioactief jodium dat alleen het zieke schildklierweefsel vernietigt. Het wordt zonder anesthesie gedaan en is zeer succesvol. Het is ook zeer duur, en de kat moet tot 10 dagen bij de dierenarts blijven zodat niemand anders wordt blootgesteld aan de straling. De kat heeft een uitstekende nierfunctie nodig om binnen te gaan, omdat als de nieren al hebben geleden, het overtollige thyroxine dat hen daadwerkelijk hielp met het verhogen van de bloedstroom wordt afgesneden, en het kan leiden tot een ernstige niersituatie.
Een alternatief voor straling is Tapazole, een goedkope medicatie die wordt gebruikt om schildklieroveractiviteit en chronisch nierfalen te behandelen. Het is een dubbele benadering die de productie van thyroxine net genoeg vermindert zodat de nieren zo goed mogelijk kunnen functioneren. Bijwerkingen van Tapazole kunnen verlies van eetlust, braken en depressie omvatten.
Een chirurgische thyreoïdectomie verwijdert het zieke schildklierweefsel. Het is een directe genezing en meestal effectief, maar het is invasief en kan terugslaan in hypothyreoïdie (te weinig thyroxineproductie) en verlamming van de keelspieren.