Huisdieren
Huisdieren
Honderden bitten zijn beschikbaar voor de huidige ruiters, maar dit is niet altijd zo geweest. Feitelijk waren de eerste bitten waarschijnlijk niets meer dan een touw rond de onderkaak van het paard dat langzaam evolueerde naar de huidige ontwerpen.
Terwijl vroege ruiters hun paarden vaak simpelweg controleerden met beenkracht, gebruikten anderen zeer primitieve hackamores of een kakeeltouw. Nog anderen maakten ruwe bitten van been, hout en zelfs dierenhorens.
Historici zeggen dat de vroegste metalen bitten ontstonden in Mesopotamië rond 1500 voor Christus. Veel van deze vroege bitten waren vergelijkbaar met die van vandaag met mond- en wangstukken.
Xenophon begon rond 440 voor Christus met modificaties aan die vroege bitten. Hij wordt toegeschreven met het ontwikkelen van enkele van de eerste normen van rijkunst en het verbeteren van de bitten van die tijd. In de Middeleeuwen voegden ridders hoge poorten en lange shanks toe om hun grote, vurige paarden te kunnen controleren.
Tot de 1800s waren talrijke bitontwerpen beschikbaar en toonden ze aanpassingen voor verschillende paardenbezigheden. Bovendien tonen sommige verslagen dat er pogingen werden gedaan om een bit te vinden die bij een individueel paard paste, niet alleen om te voldoen aan het vermogen van de ruiter.
Volgens "The History of Bits" kunnen de meeste van de huidige bitten worden verdeeld in drie hoofdcategorieën: snaffle, curb en gag bits. Elke bit is ontworpen om op een ander deel van de anatomie van een paard te werken, waarbij sommigen meer druk uitoefenen op de poll, anderen op de bars, en nog anderen op de gehemelte of tong. Bitmaterialen variëren van traditionele metalen tot synthetica.