Typen sleeibel

Inleiding

Bellen op paarden, wagens, karren en sleeën worden al sinds het Romeinse Rijk gebruikt. Oorspronkelijk dienden sleeibellen om anderen te waarschuwen voor verkeer op onverharde wegen. Ridder versierden hun strijdpaarden met bellen om rijkdom en macht te tonen. Sleeibellen werden gelukstokjes die boze geesten afweerden, bescherming boden tegen ziekten en geluk brachten. In de VS werden ze populair in de 19e eeuw. East Hampton, Connecticut, werd het centrum van productie, geleid door William Barton. Vandaag worden sleeibellen nog steeds geproduceerd en versieren paardensportuitrusting, harnassen en natuurlijk kerstversieringen.

Materialen en constructie

Sleeibellen worden gemaakt van messing, brons, zilver en zelfs goudplaat. Ze worden los of in groepen op leerriemen bevestigd. Het geluid ontstaat wanneer de metalen of ijzeren klokje (jinglet of pea) binnenin de crotal (belbekken) slaat. De vorm van de crotal bepaalt de stijl. Grotere bellen geven een dof, minder melodieux geluid; kleinere bellen klinken helder en licht.

Soorten sleeibellen

Ronde ribbels (Round Ridge Bells): Rond met een duidelijke ribbel rondom de middelste sectie.
Bloembels (Petal Bells): Hebben diverse spleten aan de top, als een geopende bloem.
Eibels (Egg Bells): Eivormig en puntiger aan de top.
Zweedse bellen (Swedish Bells): Groot, 5-7,5 cm diameter, met meer dan één spleet.
Openmondbellen (Open Mouth Bells): "Vrijheids" vorm of kerkbelvormig.

Met betrekking tot paarden