Huisdieren
Huisdieren
Ook bekend als Welsh Section D's, zijn Welsh Cobs de grootste van de vier rassen die oorspronkelijk uit Wales in het Verenigd Koninkrijk komen. Men gaat ervan uit dat het ras teruggaat tot de 15e eeuw en waarschijnlijk is ontstaan door het bewust kruisen van Spaanse paarden met de Welsh Mountain Pony om een groter dier te produceren dat geschikt was voor landbouw- en trekwerk. Tegenwoordig worden Welsh Cobs wereldwijd gewaardeerd om hun kracht, uiterst en vriendelijke temperament. Ze zijn uitstekende ruiter- en spanjaardponies, maar presteren ook uitstekend in andere disciplines, zoals springen.
Welsh Mountain Ponies streunen al eeuwenlang door de heuvels van Wales. Er is archeologisch bewijs dat tijdens de Romeinse invasie in 55 v.Chr. deze wilde ponies gekruist werden met de Romeinse paarden, waaronder Arabieren. Dit is vandaag de dag nog zichtbaar in het fijne hoofd en de 'dished' (ingehakte) voorkoms van de moderne Welsh Mountain Pony. Archiefstukken suggereren dat de Welsh Cob in de 15e eeuw werd gefokt als boerderij-, trek- en militair paard, door het inheemse Welsh Pony te kruisen met grotere rassen om een sterke, zware werkpaard te produceren.
Welsh Cobs zijn nauw verwant aan Welsh Mountain Ponies en hebben een groot aandeel inheemds bloed. Dit maakt ze robuust en in staat om te overleven op relatief weinig voer. Hoewel ze klein zijn vergeleken met andere rassen zoals thoroughbreds en warmbloeden, zijn ze in verhouding tot hun grootte erg sterk. Dit maakt ze geschikt voor gebruik als herderspaarden op heuvelboerderijen en ander werk dat kracht en zekerheid op de been vereist. De Welsh Cob laat een lang, dikke manen en staart groeien en heeft een hoeveelheid haar (bekend als 'feathers') op zijn hielen en onderbenen. In de winter groeit het ook een dikke winterjas, wat allemaal helpt om te beschermen tegen extreme weersomstandigheden.
Welsh Cobs zijn nog steeds relatief grote dieren vergeleken met hun kleinere neefje de Welsh Mountain Pony. De ponies hebben kleinere hoeven en zijn daarom zekere op hun poten, en hebben ook veel minder voer nodig als gevolg van hun kleinere statuur. De Welsh Cob is altijd een gedomesticeerd ras geweest en heeft nooit wild geleefd zoals de ponies. Als gevolg hiervan, hoewel ze extreem zacht zijn in verhouding tot andere rassen van hun grootte, zullen cobs nooit zo goed aangepast zijn aan overleving in extreme omstandigheden als de Welsh Mountain Pony.
Volgens de regels van het rasgenootschap moet de Welsh Cob niet kleiner zijn dan 13.2hh (de afkorting 'hh' staat voor 'hands high', waarbij een hand vier inch is). Er is geen bovengrens voor de hoogte van het ras, maar de gemiddelde Welsh Cob staat niet hoger dan 15.2hh. Het ras is zeer bemakkelijk, met een brede, krachtige borst en een volle kam. Het hoofd is vergelijkend klein en moet nog steeds het ingehakte profiel van zijn Arabische voorouders tonen. Puur ras Welsh Cobs zijn toegestaan in alle kleuren, behalve bonte en skewbald (wit met zwarte of bruine vlekken), maar de meest voorkomende kleuren zijn eentonige kleuren zoals zwart en bruin.