Huisdieren
Huisdieren
Die poederwitte vogels die op bruiloften en andere speciale gelegenheden worden losgelaten, zijn niet de enige soort duif. In feite bestaan er wereldwijd ongeveer 300 soorten duiven en duiven, elk met zijn eigen kenmerkende eigenschappen. Enkele van de meest voorkomende soorten zijn rouwduiven, rotsduiven en verschillende loslaatduiven, die allemaal goed herkenbaar zijn in hun respectieve omgeving.
De honderden soorten duiven hebben enkele kenmerken gemeen. Zo hebben alle duiven relatief stevig en compacte lichamen, en ze hebben allemaal kleine koppen. Duivensnavels zijn altijd stomp en kort, ongeacht de soort.
Duivensoorten hebben verschillende kleurcombinaties. Zo heeft de witvleugelduif grijze veren met witte accenten, rode poten en een duidelijk blauwe vlek rond het oog. De Afrikaanse halsbandduif heeft een overwegend roomkleurige kleur met een zwarte band om de nek en roze poten. Dit is slechts één voorbeeld van hoe verschillend twee soorten duiven eruit kunnen zien, waardoor het moeilijk is om duiven in het algemeen in bepaalde, allesomvattende termen te beschrijven – in plaats daarvan moeten hun uiterlijk op soortbasis worden beschreven.
De rouwduif is een relatief algemene soort; in sommige staten zoals Arizona is de soort een uitzonderlijk algemene jagervogel. Minder stevig dan sommige andere duivensoorten, heeft deze vogel minder opvallende kenmerken – naast zijn slankere lichaam is zijn kop relatief klein en loopt zijn staart af in een duidelijke punt. Rouwduiven zijn over het algemeen bruin, hoewel ze kunnen zijn versierd met groene accenten rond de nek en roze rond de borst.
De rotsduif gaat onder een meer algemene naam: de duif. De gewone tamme duif draagt niet de zuiver witte kleuring die vaak wordt geassocieerd met andere duivensoorten. In plaats daarvan zijn zijn veren mostly grijs, met groene vlekken rond zijn nek, zwarte strepen rond zijn staart en roze poten met zwarte nagels. Zijn verenkleed heeft een duidelijke blauwgrijze tint. De soort is gemakkelijk te herkennen op stadsstraten, waar ze naar restjes zoeken.
De stereotypische witte duif wordt volkomen een loslaatduif genoemd, hoewel dit geen wetenschappelijke naam is – in feite kunnen loslaatduiven van verschillende typen zijn. Ze zijn vaak witte postduiven, die te onderscheiden zijn van hun gelijksoortige verwanten, witte halsbandduiven. Witte halsbandduiven zijn beter geschikt voor vertoning dan voor loslaten: Ze zijn kleiner, ze hebben rode ogen, en ze weten niet hoe ze hun weg naar huis kunnen vinden. Witte postduiven daarentegen hebben donkere ogen en zijn getraind om na het loslaten naar hun nest terug te keren – op deze manier kunnen commerciële leveranciers van loslaatduiven dezelfde duiven keer op keer gebruiken.