Huisdieren
Huisdieren
De laatste levende dodo werd in 1681 gezien op het eiland Mauritius, ongeveer 800 kilometer oostelijk van Madagaskar. Informatie over de soort is beperkt omdat wetenschappers nooit een levend exemplaar hebben kunnen bestuderen. Echter, verschillende factoren speelden ongetwijfeld een rol bij het uitroeien van de soort.
Een beperkt verspreidingsgebied is een probleem dat hedendaagse bedreigde soorten tegenkomt en dit kan hebben bijgedragen aan de ondergang van de dodo. De vogel werd alleen ooit gezien op Mauritius, dat een oppervlakte heeft van slechts 2.040 vierkante kilometer. Dat is net iets meer dan de helft van de grootte van Rhode Island, de kleinste van de Verenigde Staten. Zelfs in goede tijden konden er slechts een klein aantal vogels in zo'n klein gebied hebben bestaan.
De Portugezen en Nederlanders begonnen het eiland in het begin van de 16e eeuw te koloniseren. Ze waren de eerste mensen op het eiland, en dodo's hadden geen natuurlijke angst voor hen. Ze zouden nieuwsgierige vogels zijn geweest en liepen vaak recht op mensen af. Ze waren ook groot en langzaam. De combinatie maakte ze makkelijke doelwitten voor jagers. Historische verslagen registreren massale drijfjachten op de vogels voor slacht.
Mensen brachten ook andere gevaren voor de dodo met zich mee. Niet-inheemse dieren zoals katten, honden, varkens en apen kwamen mee met de menselijke kolonisten. Deze dieren hadden vrij spel op het eiland en vormden een bedreiging voor de eieren en kuikens van de vogels. De nesten van dodo's lagen op de grond, en historische verslagen zeggen dat ze niet meer waren dan een uitgeschraapte depressie bekleed met gras. Ze waren makkelijk voedsel voor de geïntroduceerde dieren.
Het gebrek aan enige echte bedreiging voor de vogel gedurende duizenden, of zelfs miljoenen jaren, betekende dat de dodo gewoon niet kon overleven toen mensen op het eiland kwamen. Dodo's zijn verwant aan duiven, maar ontwikkelden nooit de kracht van de vlucht. Ze waren 90 centimeter hoog en woog tot 23 kilo. Toen het gevaar op Mauritius kwam, had de dodo geen manier om zichzelf te beschermen en werd ze uitgeroeid. Volgens het American Museum of Natural History, dat het enige dodoskelet ter wereld bezit, waren de vogels bosbewoners. Het gebrek aan vlucht betekende ook dat ze geen manier hadden om naar meer voedsel te zoeken toen mensen begonnen hun boswoningen te vernietigen.
De situatie van de dodo en de uiteindelijke afloop zouden anders zijn geweest als ze had overleefd tot de 20e eeuw. Organisaties zoals de Internationale Unie voor Natuurbescherming bestaan pas sinds het einde van de jaren 1940. De dodo had geen dergelijke organisatie om over het overleven te waken.