Huisdieren
Huisdieren
Je herkent de noordelijke – of Noord-Amerikaanse – kerkuil aan het hartvormige witte gezicht. De kerkuil is een van de wijdst verspreide vogelsoorten, en de wereldwijde populatie blijft gezond. De vogel heeft geen oortuften, maar haar oren zijn extreem gevoelig. Wetenschappers zeggen dat het vermogen om prooien via geluid te lokaliseren het beste is van elk getest dier.
De Noord-Amerikaanse kerkuil is een middelgrote uil met lange poten. De donkere ogen vallen op in het witte gezicht. De rug van het mannetje is bruin gevlekt, terwijl de grootste deel van de buik wit is. De borst van het vrouwtje is roder en zwaar gevlekt. De Noord-Amerikaanse kerkuil is ongeveer 40 centimeter hoog en kan een spanwijdte van 99 tot 124 centimeter hebben. Kerkuilen roepen niet, maar stoten angstaanjagende schreeuwen of sissende geluiden uit.
Kerkuilen komen over de hele wereld voor, op elk continent behalve Antarctica. Ze behoren tot de wijdst verspreide landvogels. Wetenschappers geloven dat het grote geografische verspreidingsgebied van de kerkuil deels te danken is aan de veelzijdigheid in broedplaatsen en prooidieren, de sterke vleugels en het vermogen om zich aan te passen aan door de mens veranderde leefgebieden. Er zijn 46 soorten kerkuilen, waarvan de Noord-Amerikaanse de grootste is.
Deze uil heeft grote open leefgebieden nodig, stedelijk of landelijk, om te jagen. Dit kan weideland, hooivelden, moerassen of woestijn zijn, met een voorkeur voor lagere hoogten in het grootste deel van haar verspreidingsgebied. Een belangrijke factor in het leefgebied is de aanwezigheid van veldmuizen, het favoriete voedsel van de uil. Omdat kerkuilen in holtes of nissen broeden, is de aanwezigheid van deze ook een leefgebiedsvereiste.
Dankzij hun uitstekende gehoor zijn kerkuilen succesvolle nachtjagers. Ze vliegen laag over de grond op zoek – en luisterend – naar kleine zoogdieren zoals muizen, veldmuizen en zelfs vogels. Zodra ze hun prooi waarnemen, duiken ze neer in een luchtduik. Een broedpaar, samen met hun jongen, kan in één seizoen tot wel 1.000 muizen verorberen.
De noordelijke kerkuil broedt in holle ruimtes, natuurlijk of door de mens gemaakt. Ze broedt in bomen, klifholtes, grotten, rivieroevers, kerktorens en zolderruimtes van schuren. Ze zal ook een nestkast innemen die door tuinvogelaars is geplaatst. Het broedende vrouwtje legt over het algemeen tussen de twee en 18 eieren van een dof witte kleur. De pas uitgebroede jongen zijn hulpeloos en bedekt met witte dons.