De zeearend was talrijk in Noord-Amerika voordat Europese kolonisten begonnen met het jagen op hen. De zeearend, vaak de Amerikaanse arend genoemd, zag zijn aantallen ook drastisch afnemen door DDT-blootstelling tot de vogels dicht bij uitsterven waren. Vandaag de dag nemen hun aantallen toe dankzij een aantal programma's die zijn ontworpen om hun aantallen te vergroten.
Geschiedenis
- Voordat de Europese kolonisten zich begonnen te vestigen in het Westen, wordt aangenomen dat er ongeveer 500.000 zeearenden in Noord-Amerika waren. De sterke daling in aantallen begon in de jaren 1930 te worden opgemerkt.
Typen
- Er zijn twee typen arenden die inheems zijn in de Verenigde Staten en Canada. Beide typen zijn federale beschermde vogels.
Tijdsbestek
- In 1967 werd de zeearend uitgeroepen tot bedreigde soort. De Wet op Bedreigde Soorten werd aangenomen in 1973, waardoor wettelijke bescherming werd geboden aan de vogels evenals aan hun nesten en de bomen waarin ze nestelen.
Geografie
- De grootste aantallen Amerikaanse arenden worden gevonden in de noordwesthoek van Noord-Amerika. Ongeveer 20.000 leven in Brits-Columbia en ongeveer 70.000 verblijven in Canada.
Overwegingen
- De zeearend werd in 1995 uitgeroepen tot kwetsbare soort in plaats van bedreigde soort. Zijn terugkeer wordt toegeschreven aan zijn wettelijke bescherming, het DDT-verbod en inspanningen om zeearenden te kweken en jonge arenden in het wild vrij te laten.
