Huisdieren
Huisdieren
Visboerderij, beter bekend als aquacultuur, is een gangbare praktijk over de hele wereld en vormt een zeer groot deel van de voedselindustrie. Geschat wordt dat één op de vier geconsumeerde vis op een visboerderij is geteeld. Aquacultuur is noodzakelijk om de vraag van een visminnende wereld te beantwoorden en kent zowel voordelen als nadelen.
Visboerderij stelt ons in staat de voedselvisvoorraad sneller aan te vullen dan de oceanen kunnen produceren, zodat leveranciers de vraag kunnen bijbenen.
De aquacultuurindustrie heeft talloze banen gecreëerd voor mensen in arme gebieden waar werkloosheid heerst. Het is zeer prevalenter in Azië, waar het duizenden banen biedt.
Zeewier is doorgaans rijk aan proteïne, omega-3 visoliën en andere nutriënten die zeer gunstig zijn voor arme gebieden. Visboerderij kan het aanbod van vis voor deze regio's vergroten en malnutrition bestrijden.
Visboerderijen bestaan uit grote hoeveelheden vis geconcentreerd op één gebied. Wanneer deze vis afvalstoffen scheiden of sterven, worden ze in lokale waterbronnen afgevoerd, wat deze vervuilt en contamineert.
Op boerderijen geteelde vis hebben voer nodig, waarvan een groot deel uit vismeel bestaat. Dit vismeel bestaat uit gemalen kleinere vis die meestal in de open oceaan gevangen worden. Helaas wegen de benodigde middelen voor de visvoeding zwaarder dan wat geproduceerd wordt. Bijvoorbeeld, volgens de San Francisco Chronicle, kost het ongeveer 26 pond vismeel om één pond blauwvin tuna te produceren, wat veel boerderijen extreem inefficiënt maakt.
Vanwege de grote aantallen vis in visboerderijen kunnen ze broedplaatsen zijn voor bacteriën, zeeluizen en diverse ziekten. Als vis in het wilde ecosysteem ontvlucht, wat onvermijdelijk is bij zulke aantallen, kunnen deze ziekten zich snel verspreiden.