Huisdieren
Huisdieren
In tegenstelling tot padden, hebben kikkers een gladde buitenste huid die in een bijna oneindig aantal kleuren kan voorkomen. Kikkerhuid is waterdoorlatend, wat betekent dat water er gemakkelijk in en uit kan gaan. Het resultaat hiervan is dat kikkers vaak vloeistof via hun huid opnemen in plaats van via hun mond. Veel van dit water wordt opgenomen via een "zitbuidel", gevonden op de bodem van de kikker. De verschillende kleuren van kikkers hebben belangrijke biologische functies, waaronder het waarschuwen van potentiële roofdieren dat een kikker giftig kan zijn.
Er zijn ongeveer 3.000 soorten kikkers en padden, en elk heeft een iets andere kleurencombinatie. Een van de belangrijkste functies van kleuren bij kikkers is om roofdieren te waarschuwen of een kikker giftig is of niet. Gekleurde kikkers zijn doorgaans giftig, terwijl zachtgekleurde kikkers dat niet zijn. Sommige kikkers zijn alleen in sommige gebieden felgekleurd. De White's boomkikker kan zelfs van kleur veranderen, afhankelijk van waar hij zit.
Ademhaling is een gasuitwisseling, zuurstof uit de lucht opnemen en koolstofdioxide afgeven. In tegenstelling tot reptielen, beginnen kikkers hun leven onder water als kikkervisjes, waar ze beginnen te ademen via interne kieuwen en hun huid. De meeste kikkers verliezen hun kieuwen wanneer ze veranderen van kikkervisjes, dus ze ademen via een combinatie van hun huid en luchtcaviteiten die met hun longen zijn verbonden. Het is mogelijk om de ademhalingsritme te zien wanneer je een kikker in rust bekijkt.
Alle kikkers vervellen hun huid, en de meeste eten de vervelde huid voor voedingsstoffen. Sommige kikkers houden hun vervelde huid om te gebruiken als kokons voor het opslaan van water in droge omgevingen. Het tempo waarop kikkers hun huid vervellen, varieert. Sommige kikkers vervellen hun huid wekelijks, en sommigen vervellen elke dag. Wanneer de kikker aan het vervellen is, draait en wentelt het zich doorgaans tot het zijn oude huid heeft losgemaakt, en trekt dan het oude jasje over zijn hoofd. Daarna eet het het oude jasje van huid op.
Kikkers worden in de populaire cultuur bekend als slijmerig. Het slijm dat op de meeste kikkers zit, wordt veroorzaakt door een slijmafscheiding die bedoeld is om de kikker vochtig te houden. Zonder deze afscheiding zouden kikkers niet buiten het water kunnen leven. Zelfs met dit slijm bevinden de meeste kikkers zich vaak in de buurt van water vanwege de extra zuurstof die ze via hun huid ontvangen.