Huisdieren
Huisdieren
Nares is een ander woord voor neusgaten. Kikkers hebben twee soorten nares: externe en interne. Deze twee soorten neusgaten werken samen om kikkers van zuurstof te voorzien wanneer ze niet in het water zijn. Naast nares kunnen kikkers ook ademen door hun huid wanneer ze onder water zijn ondergedompeld.
Een kikker regelt zijn ademhaling door zijn keel te laten pulseren, en hij ademt altijd met gesloten mond. De bewegingen die de keel maakt, trekken zuurstof door zijn nares naar binnen en naar zijn longen. Uitgeademde lucht wordt uitgeduwd wanneer het lichaam samentrekt.
Externe nares bevinden zich bovenop de snuit van een kikker en zien eruit als kleine spleten. Dit maakt het mogelijk voor de kikker om op het wateroppervlak te drijven, met zijn externe nares boven het waterniveau om zuurstof in te ademen.
Interne nares bevinden zich op het verhemelte van een kikker. Lucht passeert via deze openingen van de externe nares naar de mond. Ze kunnen worden gesloten met een sfincterspier wanneer de kikker onder water is ondergedompeld om te voorkomen dat water in de mond en dus in de longen komt.
Een kikker kan ook ademen door zuurstof via zijn huid op te nemen. Kleine bloedvaten genaamd capillairen die zich onder de buitenste huidlaag bevinden, nemen zuurstof op uit het water. Sommige kikkers gebruiken deze ademhalingsmethode wanneer ze langer onder water moeten blijven, zoals tijdens het broedseizoen.