Huisdieren
Huisdieren
De toendra is een bioom gekenmerkt door permanent bevroren ondergrond, wetenschappelijk 'permafrost' genoemd. De gemiddelde jaartemperatuur in de arctische toendra ligt onder de 5°C, met een jaarsneerslag van minder dan 250 mm – eigenlijk een bevroren woestijn; in de winter ontvangen deze toendra's in het uiterste noorden bijna geen zonlicht. Toendra-omstandigheden komen ook voor in alpine omstandigheden, op zeer hoge bergen. Dieren die in deze harde omstandigheden leven, moeten specifieke kenmerken bezitten om te overleven.
Vanwege het koude, droge klimaat van de toendra moeten toendra-dieren natuurlijke bescherming tegen de elementen hebben, wat veel vormen kan aannemen. Sommige dieren hebben speciale aanpassingen, zoals de poolvos; dit dier heeft zeer kleine oren, een lage statuur en een geronde vorm, om de blootstelling aan de elementen te minimaliseren. De moskusoos is een ander dier dat perfect aangepast is aan de toendra; het heeft twee lagen vacht, een korte en een lange, die lucht vasthouden. Deze lucht wordt door de lichaamswarmte van de os opgewarmd, waardoor de ijzige lucht omgezet wordt in natuurlijke isolatie. De meeste grotere toendra-dieren worden gekenmerkt door een dikke massa door zware isolerende vetlagen.
Winterslaap is veelvoorkomend bij toendra-dieren – met name in de arctische toendra, waar de winterdagen weinig of geen zonlicht bieden. Dieren als de bruine beer eten extreme hoeveelheden voedel in de zomer, slapen daarna de hele winter, gevoed en gewarmd door het isolerende vet dat ze hebben opgebouwd. Bij deze winterslaapcyclus hoort een specifieke paringscyclus; dieren die in de koude toendra-winters winterslaap houden, paren en voeden hun jongen snel op tijdens de korte zomermaanden.
Veel dieren die in de toendra leven en geen winterslaap houden, trekken in de winter naar warmere klimaten. Dit geldt met name voor de alpine toendra's, waar dieren gemakkelijk de berg af kunnen dalen naar gematigerdere klimaten.
De specifieke eisen van het leven in de toendra beperken het aantal soorten dat er voorkomt, waardoor populaties extreem onderling gerelateerd zijn. Dit betekent dat fluctuaties in de populatie van één groep de ander significant beïnvloeden. Een verminderde lemmingpopulatie leidt bijvoorbeeld tot een daling van de sneeuwuilpopulatie, vogels die voornamelijk lemmings eten.
Veel toendra-bewoners zijn precies wat je verwacht in arctische gebieden: rendieren, poolberen, poolvossen en sneeuwkonijnen. Steenbokken, elanden en schapen zijn veelvoorkomend in alpine toendra's. Insecten en vissen leven ook in de toendra, maar door de extreme kou zijn reptielen en amfibieën bijna afwezig. Vogels die er verschijnen – zoals hoenderhoentjes in alpine toendra's, valken, raven en meer in arctische toendra's – zijn vrijwel zonder uitzondering trekvogels.