Huisdieren
Huisdieren
Suikerglijdertjes zijn kleine nachtelijke buideldieren en krijgen meestal een of twee baby's tegelijk. De baby's (genoemd joeys) worden onvolgroeid geboren na een typische zwangerschap van 15 tot 17 dagen. Ze groeien uit tot een miniatuurversie van hun ouders in de buidel van hun moeder na ongeveer vier maanden, wanneer ze groot en volgroeid genoeg zijn om het leven op zichzelf te beginnen. Het mannetje blijft bij het vrouwtje om voor haar en de jongen te zorgen en ze te beschermen tot de joeys volgroeid genoeg zijn om voor zichzelf te zorgen.
Net als andere buideldieren is de draagtijd van suikerglijdertjes zeer kort, slechts 15 tot 17 dagen. Tijdens deze tijd moet het vrouwtje meer voedsel krijgen dan gebruikelijk, aangezien haar voedingsbehoeften toenemen. Gedurende een groot deel van de draagtijd is het onmogelijk om fysieke tekenen van zwangerschap te zien, maar er kunnen veranderingen in het gedrag van het vrouwtje optreden. Een zwanger suikerglijdertje kan onrustiger en minder vriendelijk worden. Een rustige locatie met weinig verstoringen is belangrijk om het stressniveau op een minimum te houden en een gezonde zwangerschap te bevorderen.
Suikerglijdertjes baby's worden zeer onvolgroeid geboren met hun roze huid blootgesteld. Hun oogleden zijn samengesloten terwijl hun ogen zich blijven ontwikkelen. Hun oren zijn ook samengesloten en zien eruit als kleine knobbels aan weerszijden van hun hoofd. Ze meten ongeveer 0,5 centimeter en wegen ongeveer 0,2 gram. Onmiddellijk na de geboorte maakt de baby zijn weg omhoog over de buik van het vrouwtje en in de buidel. Onvermogend om te zien of te horen, moet de baby zich alleen op instinct verlaten, aangezien het vrouwtje hem niet kan helpen. Veilig in de buidel aankomen duurt ongeveer vijf minuten, maar als de baby zijn grip verliest, kan het vrouwtje hem niet helpen en is het resultaat vaak fataal.
Zodra een baby in de buidel kruipt, vindt het een van de vier tepels. De baby heeft nog geen kaakspieren die sterk genoeg zijn om zelf melk te zuigen. In plaats daarvan zwelt de tepel op in zijn mond, waardoor de baby op zijn plaats vastzit. Het blijft "vastgeplakt" tot het meer ontwikkeld is.
Een kleine zwelling van de buidel kan zichtbaar worden ongeveer twee tot drie weken na de geboorte van de baby's. Het is nog steeds het beste om het vrouwtje niet te storen, maar een ervaren persoon kan zachtjes de buik palperen om te zien hoeveel baby's er zijn.
Ongeveer zes weken na het migreren naar de buidel, zijn de kaakspieren van de baby's sterk genoeg om van de tepel los te komen en naar believen te zoogd. De buik van het vrouwtje lijkt groter. Ongeveer twee weken later, kan het mogelijk zijn om een deel van de staart of ledematen uit de buidel te zien pieken. Ongeveer 10 weken na de geboorte zijn joeys in staat om vast voedsel te eten en de buidel van hun moeder voor zeer korte maaltijden te verlaten. Hun belangrijkste voedingsbron is echter nog steeds melk.
Joeys verlaten de buidel ongeveer vier maanden na het erin verhuizen. Ze wegen minder dan een ons op dit stadium. De meeste joeys zijn terughoudend om de buidel permanent te verlaten en blijven daar tot ze te groot zijn om erin te passen. Ze klimmen er met de staart eerst uit, maar proberen mogelijk lang daarna hun hoofd in de buidel te laten (soms wel een dag of twee). Het lichaam van de joeys is bedekt met vacht die lichter en korter is dan die van een volwassen dier. Hun ogen zijn vaak nog gesloten en openen pas ongeveer 10 dagen nadat ze naar buiten komen. Ze zullen op de rug van een van beide ouders rijden en blijven zoogd tot de leeftijd van vijf maanden, wanneer ze klaar zijn om het leven op zichzelf te beginnen.