Wasberen, inheems in Noord-Amerika en Midden-Amerika, leven meestal in bossen nabij waterlichamen, zoals een meer of stroom. Normaal gesproken zijn ze zo groot als kleine honden, maar in bevolkte gebieden waar ze worden gevoed, kunnen ze meer dan 60 kg wegen. Normaal gesproken zijn ze niet gevaarlijk als ze met rust worden gelaten. Ze kunnen echter ernstige ziekten met zich meedragen die honden kunnen infecteren.
Ziekte
- Er zijn volksgezondheidsproblemen als het om wasberen gaat, meer met huisdieren dan met mensen. Ze kunnen twee levensbedreigende ziekten voor honden met zich meedragen: hondsdolheid en rabiës. Huisdieren binnenshuis houden in sterk beboste gebieden en ze goed laten vaccineren zal ze beschermen. Preventie is belangrijk en kan het leven van uw hond redden.
Hondsdolheid
- Hondsdolheid is een virus dat zeer besmettelijk is voor veel wilde dieren evenals honden. Het wordt overgedragen via lichaamsafscheidingen, zoals niezen, speeksel en urine. Een besmette hond zal afscheiding uit de ogen en neus hebben, koorts, lethargie, verminderde eetlust, en mogelijk braken en diarree. De latere stadia van de ziekte vallen het zenuwstelsel aan. Symptomen omvatten spiertrillingen, aanvallen en verlamming. Op dit stadium is het dodelijk.
Rabie
- Een andere virale ziekte die zowel wasberen als honden treft, is rabiës. Deze wordt echter overgedragen door een beet of krab van een besmet dier. Het zal ook het zenuwstelsel infecteren, wat leidt tot ziekte in de hersenen. Een eigenaar zal gedragsveranderingen zien, zoals agressie, en gevoeligheid voor licht, geluid en aanraking. Het klassieke schuimen rond de mond zal worden gezien. De hond kan wankel, zwak en gedesoriënteerd lijken. Ze zullen stoppen met eten en kunnen aanvallen krijgen.
Diagnose
- De diagnose van beide ziekten zal waarschijnlijk worden gesteld op basis van klinische symptomen en geschiedenis en moet worden gesteld door de dierenarts. Er zijn geen absolute tests voor hondsdolheid, en de enige test voor rabiës wordt uitgevoerd op hersenweefsel, en het dier moet eerst dood zijn. Omdat rabiës een volksgezondheidskwestie is, moeten dieren na de dood worden getest om infectie te bevestigen.
Behandeling
- Er is geen genezing voor hondsdolheid of rabiës. Hondsdolheid kan tijdelijk worden behandeld om secundaire bacteriële infecties te voorkomen. Uitdroging zal optreden en kan worden behandeld met intraveneuze vloeistoffen in een dierenkliniek. En medicijnen kunnen worden gegeven om de neurologische symptomen te controleren, evenals eventueel braken en diarree. Het zal echter dodelijk zijn, zelfs met behandeling. Rabie kan ook mensen infecteren, en honden die worden verdacht van rabiës worden in quarantaine geplaatst en geëuthanaseerd als symptomen optreden.
Preventie
- Preventie is de enige manier om huisdieren te beschermen tegen het oplopen van hondsdolheid of rabiës. Er zijn vaccinaties voor beide ziekten die een dierenarts elk een tot drie jaar moet toedienen. Jonge puppy's lopen bijzonder risico op hondsdolheid omdat ze een reeks van drie injecties moeten krijgen voor hun eerste jaar. Ze zijn niet volledig beschermd tot de hele reeks is gegeven. Houd ze ook weg van gebieden die bekend staan om wasberen.
