Huisdieren
Huisdieren
Een hond kan een aanval ervaren zoals epilepsie, een aandoening die zowel mensen als dieren slagen of heftige convulsies veroorzaakt door abnorme hersenactiviteit. Epilepsie is een van de meest voorkomende neurologische aandoeningen bij honden. Sommige studies schatten dat 4 procent van alle honden lijdt aan aanvallen, volgens de website van het Canine Epilepsy Network. Bij sommige rassen, met name grote rassen, kan het incidentiecijfer hoger zijn.
Een aanval is niet altijd gemakkelijk te herkennen, en er zijn geen twee er precies hetzelfde uit. Dr. Thomas Graves van de Universiteit van Illinois bij Urbana-Champaign College of Veterinary Medicine geeft veelvoorkomende teken van een canine aanval op canine-epilepsy.com. Graves waarschuwt dat honden die een aanval ervaren meestal plotseling onrustig of zenuwachtig worden en hun baasje kunnen zoeken voor geruststelling voordat ze beginnen te beven, soms heftig. Naarmate het beven erger wordt, reageren de honden vaak niet meer op hun bazen. Meestal wordt het beven erger totdat de hond op zijn zij valt en convulsies krijgt. De tanden van de hond kunnen op elkaar bijten en zijn ademhaling kan lijken te stoppen. De ergste fase van een aanval duurt maar een paar minuten, maar de hond kan lijken te lijden aan aanhoudende symptomen daarna, waaronder tijdelijke blindheid. Aanvallen in hun geheel kunnen een uur of tot twee dagen duren.
Aanvallen bij honden worden veroorzaakt door een verscheidenheid aan factoren, waaronder primaire en secundaire epilepsie. Primair epilepsie treedt op als een hond simpelweg epileptisch is, en secundaire epilepsie treedt op wanneer een andere aandoening, zoals een hersentumor, de aanval triggert. Aanvallen kunnen ook het resultaat zijn van lichamelijk misbruik, calciumtekorten bij lacterende moeders, heartwormziekte en toxines. Er is ook sterk bewijs dat aanvallen erfelijk zijn omdat verschillende rassen, zoals de Duitse herder, Belgische Tervueren en dachshonden, een hogere incidentie ervan hebben dan andere.
Het Canine Epilepsy Project heeft onderzoek gedaan dat hoge incidenties van aanvallen heeft bewezen bij middelgrote en grote hondenrassen zoals Australische herders, Greater Swiss Mountain Dogs, Engelse springer spaniels en Labrador retrievers.
Medicatie wordt doorgaans voorgeschreven voor honden die een of meer aanvallen per maand hebben. Succesvolle behandeling hangt af van de toewijding van de baas om het middel precies als voorgeschreven te geven, zonder veranderingen in de dosering zonder raadpleging van de dierenarts. Het is doorgaans niet mogelijk om de aanvallen volledig te stoppen, maar de frequentie van aanvallen kan aanzienlijk worden verminderd, volgens het Canine Epilepsy Network. Fenobarbitaal en primidon zijn de meest voorgeschreven aanvalsmedicijnen voor honden. Als je hond aan vallen lijdt, raadpleeg dan een dierenarts over behandelopties.
Helaas controleren medicijnen de aanvallen niet bij een significant aantal epileptische honden. Elke keer dat een hond een aanval ervaart, loopt hij risico op verdere neurologische schade of de dood. In gevallen van ernstige en langdurige aanvallen kan een dierenarts of een spoedkliniek epileptische honden behandelen via een intraveneuze of rectale diazepam. Soms is een constante intraveneuze drup van diazepam of barbituraten vereist. Alternatieve en experimentele behandelingen zoals kruidenproducten, acupunctuur en chirurgie kunnen ook overwogen worden. Euthanasie moet de laatste optie zijn die hondenbezitters overwegen.