Huisdieren
Huisdieren
Bewegingsstoornissen bij honden duiden vaak op dat iets het vermogen van de wervelkolom om haar belangrijkste functie uit te oefenen heeft aangetast: het zenuwstelselweefsel dat het omsluit veilig te houden. Wanneer er een afbraak optreedt in de communicatie die voortdurend wordt verzonden en ontvangen door miljarden neuronen in de hersenen en het ruggenmerg, kan het lichaam het vermogen verliezen om de spierfunctie in ledematen te coördineren. Verschillende ziekten kunnen soortgelijke symptomen vertonen, waaronder zwakte die leidt tot verlamming in de achterbenen. Als je dergelijke tekenen bij je hond opmerkt, raadpleeg dan onmiddellijk een dierenarts.
Bij gewervelden bestaat het centrale zenuwstelsel uit de hersenen en het ruggenmerg. Het omsluiten en beschermen van het ruggenmerg is de wervelkolom, die we gewoonlijk de ruggengraat noemen. Het bestaat uit een reeks botten, wervels, gescheiden van elkaar door schokabsorberende kussens die intervertebrale schijven worden genoemd. Deze schijven voorkomen niet alleen dat de wervels tegen elkaar wrijven, ze zijn ook flexibel genoeg om als gewrichten te fungeren, waardoor de wervelkolom kan buigen. Bij een gezonde wervelkolom verlopen communicaties tussen het centrale zenuwstelsel en de rest van het lichaam soepel om beweging en alle andere lichaamsfuncties te coördineren. Maar als de wervelkolom beschadigd is en het weefsel erin letsel oploopt, kunnen deze communicatiekanalen worden verstoord of doorsneden, waardoor delen van het lichaam geïsoleerd worden van de controle van het centrale zenuwstelsel. Het resultaat kan gedeeltelijke of totale verlamming van ledematen zijn.
Degeneratieve myelopathie, die doorgaans honden tussen de 8 en 14 jaar treft, veroorzaakt progressieve achteruitgang van het ruggenmergweefsel, beginnend in de thoracale of borstregio. Vroege tekenen omvatten zwakte en verlies van coördinatie, eerst in één achterbeen en dan het andere, waardoor de hond zijn achterpoten sleept, of over de knokkels loopt, terwijl hij loopt. Een erfelijke genmutatie, gerelateerd aan amyotrofe laterale sclerose, of de ziekte van Lou Gehrig, bij mensen, maakt sommige rassen, vooral Duitse Herders, kwetsbaarder dan andere. Welshe corgi's, boxers, Chesapeake Bay retrievers en Ierse setters hebben ook een verhoogde gevoeligheid. DM, dat uiteindelijk leidt tot volledige verlamming, kan zeer snel vorderen, maar volgens Canine Genetic Diseases worden honden in de meeste gevallen binnen zes maanden tot een jaar paraplegisch. Helaas is er geen behandeling.
Als de buitenste bedekking van de schijven tussen wervels afbreekt, kunnen de zenuwen in het overeenkomstige gedeelte van het ruggenmerg worden ingeknepen of gekneusd, wat hun vermogen om communicatie te verzenden en te ontvangen beïnvloedt. Verschuiven schijven kunnen worden veroorzaakt door letsel, maar wanneer de degeneratie te wijten is aan chronische zwakte, wordt de aandoening intervertebrale schijfziekte genoemd. Rassen met lange ruggen en korte poten, zoals teckels en basset hounds, zijn bijzonder kwetsbaar. Andere rassen waarvan wordt aangenomen dat ze een genetische aanleg hebben, zijn poedels, Pekingese, Lhasa apsos, Duitse Herders, Dobermanns en cocker spaniels. De locatie van de geperforeerde schijven bepaalt welke delen van het lichaam van de hond het meest zullen worden getroffen. Volgens VCA Animal Hospitals kunnen geperforeerde halswervels eerst zwakte en verlamming in de achterbenen veroorzaken, terwijl de voorbenen onberoerd blijven. Soms genezen geperforeerde schijven vanzelf, maar wanneer verlamming betrokken is, kunnen dierenartsen een operatie aanbevelen om de druk op het ruggenmerg te verlichten.
Wobbler-syndroom, een intens pijnlijke aandoening veroorzaakt door compressie van het ruggenmerg in het halsgebied, veroorzaakt dat getroffen honden met een wankel, onstabiel gangpatroon lopen, vooral in hun achterbenen. Bij grote en reuzenrassen zoals Deense Doggen, Rottweilers, mastiffs, Weimaraners, Duitse Herders, Ierse wolfhonden, Bernese en Zwitserse berghonden, wordt dit meestal veroorzaakt door aangeboren misvorming van halswervels; bij Dobermanns, door geperforeerde halswervelschijven. Volgens dierenarts Karen Becker, houden getroffen honden vaak hun hoofd laag, waarbij ze hun achterbenen slepen terwijl ze lopen. Naarmate de ziekte vordert, kunnen ook de voorbenen worden getroffen, hoewel meestal niet zo ernstig. Bij de behandeling van wobbler's, moet de dierenarts pijnvermindering als hoogste prioriteit stellen en kan medicatie gebruiken om ontsteking en zwelling van het ruggenmerg te verminderen. Als dit niet werkt, is de enige andere optie om de kwaliteit van leven te verbeteren een operatie, aldus Becker.