Huisdieren
Huisdieren
Schildklierziekte kan verwijzen naar een verscheidenheid aan aandoeningen die de schildklier aantasten. Deze aandoeningen kunnen te wijten zijn aan de schildklier zelf of kunnen het gevolg zijn van een andere aandoening die op zijn beurt de schildklier aantast. Schildklierziekte kan bij elke hond voorkomen, ongeacht geslacht, ras of leeftijd. Gelukkig zijn de meeste gevallen van schildklierziekte relatief eenvoudig te behandelen.
Het meest voorkomende symptoom van een schildklierprobleem bij een hond is gewichtstoename of obesitas, met name zonder een toename van de voedselinname. Honden die worden getroffen door schildklierziekte kunnen lethargisch en depressief worden. Naast deze symptomen lijden veel honden ook aan droge huid, overmatige haaruitval of zelfs volledig kaal worden. In sommige gevallen kunnen honden tekenen van koorts vertonen.
Hypothyreoïdie is de meest voorkomende aandoening die de schildklier bij honden betreft. Er wordt geschat dat vijfennegentig procent van alle gevallen van hypothyreoïdie optreedt omdat het immuunsysteem van de hond begint de schildklier aan te vallen en te vernietigen, meestal om onbekende redenen. Wanneer dit gebeurt, produceert de schildklier niet langer voldoende hoeveelheden hormonen die het lichaam van uw hond nodig heeft. Hypothyreoïdie ontwikkelt zich meestal bij honden van vier tot tien jaar oud en treft het meest middelgrote tot grote hondenrassen.
De meeste honden ontwikkelen hypothyreoïdie later in hun leven; echter, sommige honden kunnen aangeboren hypothyreoïdie ontwikkelen. Aangeboren hypothyreoïdie komt naar voren voordat de hond één jaar oud is, maar is relatief zeldzaam. Bij puppy's voorkomt hypothyreoïdie een goede groei. Sommige puppy's kunnen lijden aan korter-dan-normale benen en abnormale beenontwikkeling, met name van de schedel. Veel puppy's zullen ook lijden aan leerproblemen. Helaas leven puppy's die hypothyreoïdie hebben meestal niet tot de leeftijd van één jaar.
Het behandelen van hypothyreoïdie is relatief eenvoudig. Honden krijgen hormoonvervangers die kunnen variëren in dosering, afhankelijk van de ernst van de hypothyreoïdie van de hond en de aanbevelingen van de dierenarts. Regelmatige controles en bloedtesten zullen nodig zijn gedurende de rest van het leven van de hond om ervoor te zorgen dat de hormoonvervangers overeenkomen met de behoeften van de hond.
Gelukkig is hyperthyreoïdie extreem zeldzaam bij honden. De meeste gevallen van hyperthyreoïdie zijn het gevolg van een vergrote schildklier, meestal door kanker. De meest voorkomende tekenen van hyperthyreoïdie bij honden zijn een hoge hartslag, verhoogde eetlust en waterconsumptie, evenals een verhoogde hoeveelheid urineren en ontlasting. Honden kunnen ook een toename in activiteit en milde tot ernstig gewichtsverlies vertonen. Hyperthyreoïdie wordt behandeld met een medicijn dat de productie van schildklierhormonen vertraagt. Sommige eigenaren kunnen ervoor kiezen om de schildklier te laten verwijderen; echter, medicatie zal nog steeds nodig zijn om optimale hoeveelheden hormonen die nodig zijn voor het lichaam aan te vullen.