Huisdieren
Huisdieren
Hondsdolheid is een virus dat vaak in het speeksel van dieren die met het virus zijn geïnfecteerd, wordt aangetroffen. Hondsdolheid kan worden overgedragen wanneer de geïnfecteerde dieren mensen bijten. Zodra je bent gebeten door een dier dat besmet is met hondsdolheid, moet je onmiddellijk behandeling zoeken.
Kittens kunnen de hondsdolheidvaccin niet krijgen tot ze minimaal vier maanden oud zijn. Daarom is het belangrijk om alert te zijn op symptomen. Er zijn verschillende fasen die kittensdragers doormaken als ze hondsdolheid hebben.
Hondsdolheid wordt overgedragen wanneer het speeksel van het geïnfecteerde dier wordt geabsorbeerd. Dit gebeurt meestal wanneer het dier het individu bijt en het speeksel de geprikte huid raakt. Het risico op hondsdolheidinfectie komt door de affiniteit van het virus om het zenuwstelsel aan te vallen. Het virus komt eerst terecht op de locatie van de wond en reist vervolgens vrijwel onmiddellijk naar de hersenen voordat het spierpaden en andere organen aanvalt. De omvang van de hondsdolheidinfectie varieert, maar zonder de juiste behandeling kan het uiteindelijk tot de dood leiden.
Het eerste stadium is de prodromale fase. Vaak duurt deze fase bij kittens ongeveer een tot twee dagen. Als het kitten eerder affectief was, kan het kwaadwillig of extreem verlegen worden. Wat de agressieve betreft, ze kunnen plotseling een meer verlegen huisdier worden. Kortom, een extreem verandering in gedrag wordt waargenomen in de prodromale fase.
De furieuze fase is een stadium dat vaak wordt waargenomen bij kittens. Deze fase kan duren van een minimum van 24 uur tot zeven dagen. Naast prikkelbaar, kan het kitten meer gevoelig en responsief worden op zowel visuele als auditieve prikkels. Het dier wordt meer rusteloos. Kittens met hondsdolheid in dit stadium worden meer wreed en geneigd om aanvallen te initiëren wanneer ze zich bedreigd of geïrriteerd voelen.
De verlammingfase kan komen na de prodromale of furieuze fase. Deze fase vindt meestal plaats binnen twee tot vier dagen na de initiële optreden van symptomen. Vaak worden de zenuwen verantwoordelijk voor het controleren van keel- en hoofdfuncties als eerste aangevallen. Het dier zal moeite hebben met slikken, wat uiteindelijk leidt tot extreme speekselproductie. Binnenkort zullen gezichtsspieren en het diafragma niet meer kunnen bewegen. De verlamming zal zich verspreiden tot het goed wordt behandeld.