Huisdieren
Huisdieren
Alle zoogdieren hebben een schildklier, een zeer belangrijk hormoonafscheidende klier die alle delen van het lichaam beïnvloedt. Schildklierwaarden moeten dagelijks op een constant niveau worden gehouden om de lichaamsfuncties te ondersteunen. Naarmate een kat ouder wordt, is een van de meest voorkomende ziekten die toeslaat hyperthyreoïdie. Deze vrij algemene aandoening kan worden behandeld met medicatie. Het begrijpen van hoe de schildklier bij de kat functioneert, is een belangrijke stap naar het begrijpen van de algehele gezondheid van uw kat.
De schildklier van katten is een gelobde structuur gelegen naast de luchtpijp. Naast de schildklier hebben veel katten extra schildklierweefsel elders in de borstholte. Dit ektopische (verkeerd geplaatste) weefsel kan op dezelfde manier functioneren als het weefsel dat in de schildklier wordt gevonden, en kan ook dezelfde problemen ontwikkelen als de schildklier.
Er zijn twee hoofdtypes schildklierhormonen: thyroxine (T4) en triiodothyronine (T3). In het lichaam van een kat kan T4 worden omgezet naar T3, wat het actievere hormoon is. Normale T4 waarden bij een kat liggen tussen .8 en 4 ug/dL. Wanneer de schildklier van een kat normaal functioneert, blijven de T4 waarden vrij consistent, met slechts kleine schommelingen gedurende de dag. De waarden worden gereguleerd via een negatieve feedbacklus tussen de schildklier en de hypofyse.
Thyrotropin releasing hormone (TRH) bindt aan cellen in de hypofyse om de afscheiding van het schildklierstimulerend hormoon (TSH) te stimuleren. TSH bindt vervolgens aan cellen in de schildklier om de afscheiding van schildklierhormonen te stimuleren. Wanneer er voldoende hormonen in het bloed circuleren, eindigt de TRH-stimulatie van de hypofyse. Wanneer het lichaam merkt dat er meer hormonen nodig zijn, zal TRH opnieuw de hypofyse stimuleren.
Normale waarden van schildklierhormonen bij de kat houden de cellen van het lichaam soepel functioneren. Alle lichaamscellen hebben de werking van schildklierhormonen nodig voor de stofwisseling. Wanneer hormoonwaarden dalen tot een kritisch laag niveau, vertraagt de stofwisseling van het lichaam. Omgekeerd, als hormoonwaarden sterk stijgen, neemt de stofwisseling van het lichaam toe. Beide omstandigheden zijn ongewenst en kunnen leiden tot ernstige gezondheidsgevolgen op lange termijn.
Als een kat een schildklierstoornis heeft, is het meestal een overproductie van schildklierhormoon. Er zullen knobbels ontstaan op het schildklierweefsel en de schildklierhormoonwaarden verhogen. Dit wordt hyperthyreoïdie genoemd en moet worden behandeld. Er kunnen medicijnen worden gegeven om de productie van schildklierhormonen te onderdrukken, of de knobbels kunnen worden vernietigd met stralingstherapie. De schildklier kan ook niet normaal functioneren, wat leidt tot hypothyreoïdie, hoewel dit een zeldzame aandoening is bij katten.