Huisdieren
Huisdieren
Paarden en wielen voertuigen heersten de 19e eeuwse wegen, boerderijen en steden. Als u niet te voet of te paard was, reisde u over land met paard en trap, muil en hondkar, zespaardige teams en diligences of een van de vele andere paardgetrokken voertuigen. Van de fijne barouche getrokken door een paar gematchte zwarte thoroughbreds voor de rijkdom tot de ploddende, stevige bedekte wagens die pioniers naar het Westen brachten, paarden waren de hoofdoorzaak van energie van de 17e tot de 19e eeuw. Pas met de komst van stoomlocomotieven en automobielen eindigde de dag van de paardgetrokken karos.
De meeste landelijke gebieden bevatten veel meer wagens dan sieraadkarossen. 19e eeuwse wegen waren ruwe paden, met kolken en gaten die zelfs stevige wagens regelmatig laten breken wielen andassen. Boerderijwagens moesten zacht en repareerbaar zijn. Achterwielen waren hoog en breed met een robuuste, duurzame wagonkist gebouwd om slechte wegen te weerstaan. Boerderij- en militaire wagens werden gebouwd volgens gestandaardiseerde specificaties om uitwisselbaarheid van onderdelen toe te laten. Naarmate de eeuw vorderde, verbeterden de wegen en vernauwden de wielbreedtes.
De 18e en 19e eeuw zagen de opkomst van veel verschillende vormen van karossen. Van substantiële gesloten broughams gebruikt door welgestelde families tot de lichte, luchtige tweewielige curricles voor de jonge en sportieve set, bestond een grote variëteit aan karossen in de 19e eeuw. Terwijl armere mensen liepen of openbaar vervoer gebruikten, genoten de rijkere volk van het laten zien van rijkdom en status door fancy voertuigen, net als vandaag. De basis karos had echter twee tot vier wielen, was zwaarder of lichter, en werd getrokken door één of twee paarden.
Als het Westen open ging, begonnen vestigers te smachten naar het gratis land en het avontuur van de westelijke landen. Om hen die westwaarts gingen te dienen, begonnen Pennsylvaniërs van Duitse afkomst de zorgvuldige constructie van robuuste wagens. Hoewel Conestoga wagens goed geschikt waren voor vrachttransport, vonden pioniers ze te bulk en te groot voor lange overlandse reizen. Vestigers kozen in plaats daarvan de "Prairie Schooner", ongeveer half de grootte en het gewicht van een Conestoga. Prairie Schooners waren vier voet breed, 10 tot 12 voet lang en ongeveer 10 voet hoog aan de top van de kap die het bedekte.
De iconische diligence had vier robuuste wielen en werd getrokken door een team van vier tot zes paarden of muilen. Reisend naar vooraf bepaalde stops langs hun route, haalden diligences passagiers en de post op. Stevig en gesloten, de karos rustend op zware leer riemen om schokken voor passagiers te verminderen, boden diligences openbaar vervoer van stad tot stad. Stops waren elke 10 tot 15 mijl om paarden te wisselen en passagiers de kans te geven te rekken, te eten en toiletten te gebruiken. Herbergen en kroegen boden maaltijden en soms slaapgelegenheid. Veel diligencebedrijven boden stevige concurrentie voor passagiers en postcontracten.