Huisdieren
Huisdieren
Het Belgische trekpaard staat 16,2 tot 18 handen hoog, weegt 1.800 tot 2.200 pond en trekt ongeveer tweemaal zijn eigen gewicht. Dit ras stamt af van de middeleeuwse zwarte paarden, die ridders met hun zware harnas de strijd in voerden. Toch kan een enkel gen of minuscule pathogeen deze machtige reus ten val brengen. Het Belgische trekpaard lijdt aan veel van dezelfde ziekten als niet-trekpaarden.
Naviculaire ziekte, veelvuldig aangeduid als naviculaire syndroom, of simpelweg naviculaire onder paardenbezitters, veroorzaakt aanvallen van kreupelheid na activiteit, die verdwijnen na rust. Gekenmerkt door geïntimeerde bursa, diepe flexorpees en naviculaire bot, kunnen naviculaire symptomen gedurende een periode verdwijnen, maar naviculaire blijft voor het leven bij het paard. De werkelijke oorzaak van naviculaire blijft onduidelijk en deze ziekte treft zowel trek- als niet-trekpaarden. Het gen voor deze ziekte wordt overgegeven van moeder of vader op het nakomeling. Daarom heeft een veulen met een of beide ouders met de ziekte een verhoogde kans om met de ziekte gediagnosticeerd te worden. Paarden met misvormde hoeven lopen ook een hoger risico op naviculaire. Diagnose van naviculaire neemt een röntgenfoto van het naviculaire bot. Zodra bevestigd, bestaat de behandeling uit het behandelen van de symptomen, aangezien er geen genezing bestaat. Behandeling omvat rust, ontstekingsremmende middelen, orthopedische hoefbeslag en corticosteroïde injecties. Correctief beslag maakt de meeste vooruitgang in het comfort van paarden die lijden aan naviculaire. Ernstige gevallen vereisen chirurgie.
Junctional epidermolysis bullosa (JEB) veroorzaakt blaarvorming van de huid en afstoting van de hoeven. Afstoting, een medische term, betekent afstoten of afwerpen van dood weefsel van levend weefsel. Dit verklaart de algemene naam rode voet ziekte. Binnenkort na de geboorte wordt de ziekte zichtbaar, en zonder interventie bezweekt het veulen aan een ernstige infectie. Zelfs met onmiddellijke zorg eindigen dierenartsen meestal met het euthanaseren van het veulen. Bij Belgische paarden resulteert deze ziekte in een gemuteerd recessief gen. Dit betekent dat beide ouders het gen moeten bezitten voor het veulen om symptomen van de ziekte te vertonen. Als slechts één ouder het recessieve gen doorgeeft, wordt het veulen een drager van de ziekte. Dragers vertonen geen symptomen. Een DNA-test bepaalt of een Belgisch paard het gen draagt. Het fokken van een drager en niet-drager van de ziekte resulteert in een gezond veulen, maar de helft van de gezonde veulens zal de ziekte dragen.
Het infectieuze equine herpesvirus infecteert voornamelijk jonge paarden. Ongeveer 80 procent van de paarden oploopt de infectie terwijl ze jonger zijn dan twee jaar. De oudere paarden kunnen ook de ziekte oploopt. Deze bovenste ademhalingsinfectie toont zich in waterige nasale afscheiding, verlies van eetlust, koorts, sufheid, hoest, moeilijke ademhaling en oogafscheiding. Behandeling bestaat uit medicijnen voor koorts en ontsteking. Diegenen met een slechte eetlust hebben vloeistof-elektrolyt vervangingstherapie nodig. Om equine herpesvirus te voorkomen, vaccineer uw paard voor EHV-1 en EHV-4. Dit vermindert de symptomen bij veulens sterk en voorkomt equine herpesvirus bij oudere paarden. Boosterinjecties verhogen de effectiviteit.