Huisdieren
Huisdieren
Kikkers hebben een skeletstructuur die vergelijkbaar is met die van mensen, alleen minder complex. Een van de belangrijkste plekken waar dit kan worden waargenomen, is de wervelkolom. Terwijl een menselijk skelet bestaat uit vierentwintig wervels, heeft een kikker er slechts negen complete. Er is een tiende die incompleet is. Ook zoals bij een mens, dienen de wervels veel doeleinden.
De atlas is de eerste wervel van een kikker, direct onder de basis van de schedel. Het gewricht dat hier wordt gevormd, is verantwoordelijk voor vijftig procent van de hoofdbeweging. Deze wervel is wat een kikker in staat stelt om zijn hoofd in een op- en neerbeweging te bewegen. De atlas is ook de enige cervicale wervel van een kikker. Een cervicale wervel is wat de nek creëert, dus de kikker kan zijn hoofd alleen in de ene kleine beweging bewegen die de atlas toelaat.
Een kikker heeft slechts vier tot zeven abdominale wervels, afhankelijk van hun grootte. Deze verbinden de ledematen met de voorkant van het lichaam, terwijl ze ook de organen in de abdominale holte ondersteunen. Deze wervels hebben ook zygapofyses die eruit zien als kleine, rechte ribben. Vanwege dit kan een kikker maar een heel klein beetje van kant naar kant buigen.
De urostyle, of postsacrale wervels, is de laatste in een kikker. Dit is veel langer dan de anderen en aangepast ten opzichte van andere amfibieën. De meeste amfibieën hebben meer wervels in de postsacrale sectie, maar bij een kikker zijn ze versmolten tot één.
Kikkers zijn anuren, of simpelweg staartloos. Andere amfibieën hebben een laatste wervelsectie die de caudale wervels zou worden genoemd. Maar omdat de kikker een lichaam heeft gebouwd voor springen en niet voor lopen, heeft het geen staart meer nodig. Dit geldt ook voor padden.