Huisdieren
Huisdieren
Kikkervissen zijn de nakomelingen van kikkers, hoewel de term kikkervis ook algemeen wordt gebruikt om de jongen van salamanders en tritons aan te duiden. De term omvat dus losjes alle kleine organismen die op kikkervissen lijken. Kikkervissen leven over het algemeen in het water tot ze poten krijgen, waarna ze zowel op land als in het water leven.
Kikkervissen zijn onvolgroeide kikkers en padden die nog niet zijn getransformeerd naar volwassen kikker- of padvormen. Ze hebben staarten om zich door het water te kunnen bewegen waarin ze uit eieren zijn gekropen. Soms is de staart groot, breed en afgerond aan het uiteinde; bij andere soorten is hij dun en eindigt hij als een draad. Het belangrijkste kenmerk is dat hij fungeert als de staart van een vis als voortbewegingsmiddel of voorwaartse beweging. De staart bevat echter geen botten of kraakbeen, omdat hij in latere stadia zal verdwijnen. De kop is over het algemeen bolvormig, groter aan het achterste deel dat later het lichaam van de kikker zal worden, en smaller aan de voorzijde. De mond is meestal een klein gat met zeer kleine tanden die gebruikt worden om vast voedsel te kauwen, zoals detritus, verrot materiaal en algen.
Kikkervisfossielen zijn gevonden in boven-Mioceen lagen, bewaard gebleven via biofilms, en de bottenstructuur als koolstoffilms. Sommige fossielen bestaan uit calciumcarbonaat en calciumfosfaat. Dit betekent alleen dat kikkers al bestonden sinds die tijd. Voor nieuwere ontwikkelingen worden kikkervissen geëxperimenteerd om vervuilde gebieden te detecteren. Door bio-engineering zijn kikkervissen gemaakt om groen te gloeien bij contact met vervuild water, waarbij de vervuiling zelfs gemeten wordt door een blauwe lichtemitterende diode op de kikkervis te schijnen. Het geproduceerde fluorescentieniveau geeft de hoeveelheid vervuiling in het gebied aan.
Bij sommige soorten heeft de mond van de kikkervis externe barbels zoals die in de mond van een meerval, gebruikt om voedsel te voelen, met name de soort Aglossal Xenopus. Bij anderen zoals de Megalophrys montana is de mond een trechterachtige projectie waarmee de kikkervis zichzelf in rechtopstaande positie aan het wateroppervlak verankert. Sommige kikkervissoorten zijn alleseter – ze eten zowel planten als dieren – en soms kannibalistisch: ze eten soortgenoten, vooral de vlakte spadefoot padden van New Mexico. Een speciale soort is opmerkelijk omdat hij transparant is. Dit zijn de Maleise en Indiase Engystomatid soorten van de Callula en Microhyla genera.
Nadat ze door hun eihuiden zijn gebroken, hechten kikkervissen zich normaal gesproken aan planten met een bepaald deel van hun buik, terwijl ze hun dooierzakken voor voeding consumeren. Na ongeveer een week tot tien dagen beginnen ze vrij te zwemmen en te voeden met kleine planten of algen. Voordat negen weken voorbij zijn, hebben de meeste kikkervissen kleine achterpoten die zichtbaar zijn en is de kop verlengd tot een vorm die lijkt op die van een kikker, maar de staart blijft, hoewel misschien korter. Aan het einde van de derde maand na geboorte is de kikkervis een kikkervisje geworden, een juveniele kikker.
Kikkervissen hebben veel vijanden en de overlevingskansen kunnen laag zijn. Vijanden omvatten vissen, grotere kikkers, tritons, slakken, vogels, slangen en kreeftachtigen. Ze staan relatief laag in de voedselketen en lopen het risico prooi te worden van elk groter of carnivoor dier in hun omringende leefgebied.