Huisdieren
Huisdieren
Pythons variëren in type van de gewone koningspython tot de reusachtige netpythons die in de wild voorkomen en groot genoeg worden om herten en andere grote dieren te eten. Pythons zijn van het type knelster. De python wurgt zijn voedsel met zijn windingen om het te doden voordat het het eet. Pythons zijn niet giftig en zijn over het algemeen niet agressief tenzij ze worden geprikkeld. De meeste koningspythons die in contact komen met mensen, worden in gevangenschap gefokt door pythonfokkers.
Mannelijke koningspythons zijn tussen de 1,20 en 1,50 meter lang en ongeveer 10 centimeter in diameter. Vrouwelijke koningspythons groeien tot tussen de 1,50 en 1,80 meter lang en kunnen tussen de 10 en 18 centimeter in diameter zijn. Wilde netpythons kunnen tussen de 4,50 en 7,50 meter groeien met een diameter van tussen de 45 en 60 centimeter.
De kleur van de python varieert afhankelijk van de omgeving waaruit het afkomstig is. De meeste semi-gedomesticeerde pythons zijn bruin en oker van patroon met donkere middenstrepen die driehoeken of ruitvormen vormen. Pythons die in regenwouden worden gevonden, kunnen heldergroen, geel of wit zijn.
Alle pythons hebben "anale sporen" die eruitzien als gebogen gestippelde tanden die links en rechts van de kloaca van de python zitten. Mannetjes zullen langere sporen hebben, terwijl vrouwtjes zeer kleine sporen zullen hebben of ze volledig zijn ingetrokken in het lichaam nabij de kloaca.
Pythons zullen niet bijten of gif spuwen om zichzelf te verdedigen. In plaats daarvan zal het zich oprollen tot een kleine bal, platdrukken en "inslikken" zoveel mogelijk van zijn lichaam om zijn hoofd in het midden van de windingen te verbergen ter bescherming. Pythons eten tot tweemaal per week tijdens de eerste drie of vier maanden van zijn leven. Na dit eten pythons eenmaal elke twee weken tot eenmaal per maand. Pythons eten minder naarmate het in grootte toeneemt. Een python kan alles eten dat in zijn lichaam past. Pythons eten minder gedurende de koudere maanden van het jaar.
Pythons groeien het snelst in de eerste 12 tot 18 maanden van het leven. In gevangenschap gefokte pythons groeien in directe verhouding tot de grootte van de kooi van de slang. Alle pythons vervellen om te groeien. Naarmate nieuwe schubben groeien, beginnen de oude uit te drogen en wit te worden. Een mistig witte lens verschijnt op de ogen. Het vervellen begint bij de ogen en vervolgens wrijft de python zich over rotsen of boomtakken om de rest van de huid af te schrapen. Als een python gezond is, komt de huid in één stuk af. Pythons eten niet zoveel terwijl hun lichaam zich voorbereidt op het vervelingsproces. Als je een python bezit en je merkt dat het door het vervelingsproces gaat, zal het geneigd zijn om koppig te zijn omdat zijn nieuwe huid gevoelig is wanneer het voor het eerst aan de lucht wordt blootgesteld. Pythons eten over het algemeen binnen twee dagen na het vervellen.