Huisdieren
Huisdieren
Lamantijnen, ook wel zeekoeien genoemd, zijn een integraal onderdeel van het ecosysteem van tropische wetlands gelegen in regio's van de VS, Zuid-Amerika en het Caraïbisch Gebied. Een ecosysteem is een complexe biologische relatie tussen levende organismen, zoals planten en dieren, en abiotische factoren, inclusief chemicaliën en de fysieke omgeving. De rol van lamantijnen in hun ecosysteem is zo significant dat hun aanwezigheid indicatief is voor een gezond ecosysteem, volgens een studie in Tropical Conservation Science.
Lamantijnen leven zowel in zoetwater als zoutwater en worden vaak gevonden in estuaria, baaien en langs kustlijnen. Ze geven de voorkeur aan ondieper water omdat ze, net als andere zoogdieren, oppervlaktelucht nodig hebben om te overleven. Lamantijnen bevolken plaatsen met overvloedige hoeveelheden vegetatie, aangezien dit hun enige voedselbron is. Lamantijnen migreren ook langs de kusten terwijl ze op zoek gaan naar warmer water tijdens de winter.
Lamantijnen zijn herbivoren en kunnen tot 15 procent van hun lichaamsgewicht per dag eten; een lamantijn van bijna 3.000 lbs. zou potentieel rond de 400 lbs. aan vegetatie kunnen eten. Dus, de eetgewoonten van lamantijnen beïnvloeden de populatie van zeegras en andere waterplanten. Een ander milieueffect van de spijsverteringsgewoonten van lamantijnen is dat ze door ontlasting stikstof en andere chemicaliën in het water vrijgeven. Stikstof is een noodzakelijke voedingsstof voor planten en de chemicaliën brengen de pH van het water in evenwicht. De relatie tussen deze milieufactoren moet in evenwicht blijven voor een ecosysteem om gezond te blijven. Dus, lamantijnen spelen een belangrijke rol in het recyclen van voedingsstoffen door hun ecosysteem.
Lamantijnen hadden traditioneel weinig natuurlijke vijanden, en levensduur van tot 60 jaar. Dood was typisch het gevolg van natuurlijke oorzaken zoals ziekten, maar menselijke inmenging heeft de levensduur van lamantijnen aanzienlijk verkort. Historisch gezien werd een lange levensduur gecompenseerd door een lange voortplantingscyclus. Lamantijnen zijn niet in staat tot voortplanting tot ze vijf zijn; daarna krijgen ze slechts een keer per drie tot vijf jaar een jong. Baby-lamantijnen, of kalveren, blijven de eerste twee jaar bij hun moeder. Als de moeder gewond raakt of wordt gedood, bedreigt dat ook het kalf. Momenteel draagt de lange voortplantingscyclus en het trage vermogen om opnieuw te populiëren van lamantijnen bij aan bedreiging.
Lamantijnen zijn momenteel op de rand van uitsterven. Per januari 2011 wordt geschat dat er minder dan 5.000 lamantijnen over zijn. Ongeveer 500 lamantijnen werden alleen in 2006 dood aangetroffen, volgens het Wereld Natuur Fonds. De meerderheid van deze sterfgevallen was het directe resultaat van menselijke actie -- lamantijnen werden geraakt door visboten, ziek door vervuiling, of slikten visvinnen en haken in. Zonder natuurbeschermingsinspanningen wordt geschat dat de soort de komende 40 jaar uitgestorven zou kunnen zijn. De bedreiging van lamantijnen brengt niet alleen hun soort in gevaar, maar ook het hele ecosysteem dat ze bewonen.