Huisdieren
Huisdieren
De struisvogel is een vluchtloze vogel uit Afrika en het enige overlevende lid van zijn biologische familie. Het toont unieke aanpassingen aan zijn omgeving.
Volwassen mannetjes zijn 2,4–3 meter hoog en wegen meer dan 110 kg. Hun krachtige benen vormen het grootste deel van het lichaamsgewicht. Een stap bedraagt 3,5–4,5 meter. Ze rennen sneller dan 65 km/u en houden dat meer dan 30 minuten vol. In tegenstelling tot andere vogels hebben ze twee teen; dit verlaagt de luchtweerstand en verhoogt de snelheid. Elke teen eindigt in een scherpe klauw, en een trap kan een schedel verpletteren.
Struisvogels behoren tot de ratieten: vogels met vleugels die niet kunnen vliegen. De vleugels dienen voor balans bij het rennen en als roer bij plotselinge richtingsverandering. Ze spelen ook een rol in paringsrituelen: een dominante vogel steekt de vleugels op, een onderdanige laat ze zakken.
Struisvogelveren hangen los, niet samengehaakt als bij vliegende vogels, wat een 'verwarde' uitstraling geeft. Mannetjes zijn zwart met witte vleugelpunten; ze spreiden de vleugels wijd en stampen met de voeten om vrouwtjes te imponeren.
De ogen zijn bijna zo groot als baseballs. Het grootste deel van de schedel dient om de ogen te beschermen; de hersenen zijn kleiner dan één oogbol. Dit kan verklaren waarom struisvogels makkelijk in vallen tappen: ze rennen snel, maar 'denken' niet snel.
Struisvogels leven in groepen van 10–20, soms meer dan 100. Groepen vormen zich wanneer twee families met kuikens samenkomen; ze houden wedstrijden en de winnaar neemt alle kuikens mee.
Struisvogeleieren zijn de grootste: ca. 1,4 kg, meer dan een uur koken. Een vrouwtje legt 60–100 eieren per jaarrond. Uitbroedtijd: 38–42 dagen. 's Nachts broedt het mannetje, overdag het vrouwtje. Alle vrouwtjes van een groep leggen eieren in één nest; de hoofdfrouw zet de haarige in het midden voor betere zorgen.
Struisvogels steken hun kop niet in de zand bij gevaar; ze spelen dood. Ze werpen zich neer, hoofd en nek hebben de kleur van de grond, wat van ver lijkt alsof de kop verborgen is.