Huisdieren
Huisdieren
Er zijn vandaag de dag vijf soorten neushoorns in leven, waarvan vier bedreigd of kritiek bedreigd zijn. Neushoorns hebben slecht gezicht maar een scherpe reuk- en gehoorzintuig. Hun horens, waarvoor ze uitgebreid bejaagd zijn, bestaan uit keratine, dezelfde stof als menselijke nagels en haar. Neushoorns zijn herbivoren en verwant aan paarden en tapirs.
Neushoorns zijn grote, gedrongen zoogdieren met dikke maar losse, grijsachtige huid en vierkante koppen. Ze zijn beroemd om hun horens, die voorwaarts steken vanaf hun neus, hoewel vrouwtjes van sommige soorten geen zichtbare horens hebben. Neushoorns hebben één of twee horens en drie teen per poot. Alle soorten wegen meer dan een ton en kunnen 64 km/u rennen.
De witte neushoorn (Ceratotherium simum) is eigenlijk grijs en ook bekend als de vierkante-lip neushoorn. Het is de meest voorkomende levende soort met een populatie van ongeveer 17.500, verspreid over wildparken en natuurreservaten in Zuid-Afrika, Namibië, Botswana, Zimbabwe en Swaziland. De witte neushoorn kan 3.500 kg wegen en meer dan 1,8 meter hoog staan bij de schouder. Hij voedt zich voornamelijk van gras.
De zwarte neushoorn (Diceros bicornis) wordt soms de haaklip-neushoorn genoemd vanwege haar lange, bijna grijpende bovenlip. Beide geslachten hebben twee horens, de grootste tot 1,5 meter lang. De zwarte neushoorn leefde ooit in heel sub-Sahara Afrika maar is nu beperkt tot parken en wildreservaten. Hij eet gras en andere planten.
De Indiase of grote eenhorige neushoorn (Rhinoceros unicornis) leefde ooit over grote delen van noord- en oost-Indië langs de Indus en Ganges, maar is nu alleen in natuurreservaten in Noord-Indië en Nepal te vinden. Het is de grootste neushoornsoort; grote mannetjes wegen tot 3.500 kg. Indiase neushoorns hebben één hoorn tot 50 cm lang.
De Java-neushoorn (Rhinoceros sondaicus) wordt 1,8 meter hoog en kan 2.500 kg wegen. Als de Indiase neushoorn heeft hij sterk gevouwen huid en één hoorn. Java-neushoorns zijn de zeldzaamste, met misschien 50 op Java en minder dan 10 in Vietnam.
De tweehornige Sumatraneushoorn (Dicerorhinus sumatrensis) is de kleinste soort, minder dan 1,5 meter hoog en niet zwaarder dan 800 kg. Hij is bedekt met grof rood haar. Er zijn waarschijnlijk minder dan 300 wilde Sumatraneushoorns in de tropische bossen van Maleisië, Sumatra en Borneo. Ooit voorkwam hij in bossen over heel Zuid-Azië, van Bhutan tot Laos en China.
Afrikaanse neushoorns en de Indiase neushoorn leven in open grasland en savanne, terwijl de Java- en Sumatrasoorten dikke tropische bossen prefereren. Alle soorten zijn herbivoren, met de witte en Indiase soort die voornamelijk gras eten en de anderen een breed scala aan vegetatie. Vanwege hun grootte hebben neushoorns weinig natuurlijke roofdieren, hoewel jonge dieren door grote katten en krokodillen gegeten kunnen worden. Vrouwtjes krijgen na een dracht van ongeveer 15 maanden één kalf.
Alle soorten zijn solitair, behalve de witte neushoorn, die in groepen leeft, "crashes" genoemd, van maximaal 15 dieren. Neushoorns doorbrengen veel tijd in modderputten en vergroten bestaande moddergaten met hun horens. Ze markeren hun territorium met urin en feces. Zware neushoorns zijn bekend om hun agressiviteit; tot 50% van de mannetjes sterven in gevechten met andere mannetjes.
Van alle grote zoogdieren hebben neushoornsoorten het meest geleden door jacht door mensen. Hun horens worden in traditionele Chinese geneeskracht beschouwd als krachtige aphrodisica en koorts- en convulsieverwekkers. De noordelijke ondersoort van de witte neushoorn is nu in het wild uitgestorven. Er zijn niet meer dan 24.500 neushoorns over, waarvan 17.500 witte neushoorns. Tussen 1970 en 1992 daalde de zwarte neushoornpopulatie met 96% door wilderij.