Huisdieren
Huisdieren
De wolhaarmammoet (Mammuthus primigenius) stierf ongeveer 10.000 jaar geleden uit, hoewel een populatie dwergmammoets tot 1700 v.Chr. op het arctische Wrangel-eiland overleefde. Ze verschijnen voor het eerst in het fossiele record ongeveer vier miljoen jaar geleden in Afrika. Wolhaarmammoets behoorden tot de mammoetfamilie, die nu volledig uitgestorven is, en waren nauw verwant aan de uitgestorvene mastodon en de nog levende Afrikaanse en Aziatische olifanten. Wolhaarmammoets leefden in Noord-Amerika en Eurazië in toendra- en graslandhabitats.
Wolhaarmammoets waren tot 3,6 meter hoog bij de schouder en woogen tot 12 ton. Ze waren bedekt met dik haar tot een meter lang met een fijn ondercoat van wol. Mammoets hadden kleine oren, gebogen stootstanden tot 5 meter lang en een hoge, gebolde schedel. Men neemt aan dat ze in gezinsgroepen leefden en seizoensgebonden migreerden tussen voedselbronnen.
Wolhaarmammoets verschijnen in prehistorische grotschilderingen in Frankrijk, Spanje en Groot-Brittannië, en figuren in stamverhalen in Noord-Amerika en Siberië. Ze waren aanwezig in Noord-Amerika toen het continent voor het eerst door mensen bewoond werd. In 1796 was de Franse wetenschapper Georges Cuvier de eerste westerse wetenschapper die mammoetbotten bestudeerde en herkende als restanten van een uitgestorven soort verwant aan olifanten. Mammoetivoor wordt nog steeds in Siberië verzameld als vervanging voor olifantivoor.
Tijdens de ijstijden waren grote delen van noordelijk Eurazië en Noord-Amerika bedekt met ijskapjes. Wolhaarmammoets leefden op de platte toendra en graslanden ten zuiden van de ijskapjes. Deze gebieden waren waarschijnlijk bedekt met gras, mossen en struiken. Mammoets moesten waarschijnlijk tot 300 kg vegetatie per dag consumeren om te overleven.
Recente bewijzen tonen aan dat wolhaarmammoets in Europa en Siberië tot 8000 v.Chr. overleefden, met een kleine populatie tot 3750 v.Chr. op St. Paul's Island in Alaska en een dwergpopulatie op Wrangel Island tot 1700 v.Chr. Hun uitsterven wordt toegeschreven aan een combinatie van het verdwijnen van hun habitat aan het einde van de laatste ijstijd en jacht door mensen.
Verscheidene complete wolhaarmammoetkarkassen zijn ontdekt, bewaard in de permafrost van Siberië. Het beroemdste voorbeeld was Dima, een 40.000 jaar oude baby mammoet ontdekt in 1977 in noordoost-Siberië. In 2007 werd een vrouwelijk kalf, bijgenaamd Lyuba, in Rusland gevonden. Er is veel speculatie over de mogelijkheid van klonen, maar omdat bevriezing cellen en DNA beschadigt, blijft dit met de huidige technologie onmogelijk.