Huisdieren
Huisdieren
Ringworm is een type schimmelinfectie van de huid die mensen, huisdieren en vee treft. Het wordt niet veroorzaakt door een worm, maar door een schimmel die een ringvormige vlek op de huid achterlaat. Ringworm is eeuwenlang een last geweest, maar effectieve en veilige behandelingen werden pas in de 20e eeuw beschikbaar.
Kurkuma was een favoriete oude behandeling voor ringworm. Deze methode, bepleit tijdens de Vedische periode in de Indiase geschiedenis, wordt nog steeds door sommige patiënten gebruikt. De Vedische periode duurde van ongeveer de 1e eeuw BCE tot de 6e eeuw BCE. De getroffen personen mengden een kleine hoeveelheid kurkuma (ongeveer een theelepel) met honing naar smaak en consumeerden dit mengsel. Kurkumasap werd direct op de infectieplek aangebracht. Teumboomolie werd in Australië gebruikt om ringworm te behandelen en blijft een populair holistisch middel.
Ringworm was zo prevalent dat het zelfs kunstwerken inspireerde. De Franse schilder Isidore Alexandre Augustin Pils schilderde een werk genaamd "Het gebed van de kinderen die lijden aan ringworm" in 1853. Pils werd geboren in 1813 en stierf in 1875. Tijdens deze periode hadden westeuropese landen geen effectieve medicijnen om de ringworm bedreiging te behandelen, en de arme bewoners van grote steden waren vaak volledig zonder behandeling. Kinderen leden vooral onder ringworm, omdat ze vaak bijeen werden gebracht en naar scholen werden gestuurd die volledig bevolkt waren met kinderen met ringworm, waardoor de kans op herinfectie nog groter was.
Volgens een publicatie van het College of Veterinary Medicine van de University of Illinois (zie Referenties), was in de 1800s de primaire manier waarop de schimmel van persoon naar persoon verspreidde, via theaterstoelkussens, schoolkinderen of kappers. Kappers konden gemakkelijk de schimmel van het ene hoofd naar het andere verspreiden omdat hun scharen en scheermessen niet tussen klanten door in een desinfecterende oplossing werden geplaatst. Na verloop van tijd werd artsen duidelijk dat mensen zonder haar sneller herstelden, dus een algemene behandeling was het uitplukken van elk haar, of ze allemaal tegelijk te verwijderen met een pleister die eraf werd gerukt.
Een bekend werk over ringworm dat in dit tijdperk werd geproduceerd, was "De teelt en levensgeschiedenis van de ringwormschimmel (Trichophyton tonsurans)" van Sir Malcolm Alexander Morris. Het boek werd gedrukt in Londen in 1883. Morris was een bekende gezondheidsschrijver van die tijd. Zijn andere werken omvatten "Huidziekten" en "Het verhaal van de Engelse volksgezondheid".
In het begin van de 20e eeuw werden maatregelen om met ringworm om te gaan draconisch. Schoolkinderen in Londen werden routinematig naar speciale "ringworm" scholen gestuurd om de verspreiding van de ziekte te voorkomen. Op deze scholen werden velen behandeld met röntgentherapie, wat uiteindelijk hen doodde. Hoewel de röntgenbehandeling effectief was in het doden van de schimmel, bleken de hoge doses röntgenstraling giftig te zijn.
De Wood's Lamp, gebruikt om ringworm te diagnosticeren, werd ontwikkeld door Robert Williams Wood in 1903, maar werd pas enkele decennia later door dermatologen gebruikt.